45 jaar lang bier en tieten

Over precies drie weken is het weer tijd voor het mooiste festival dat Nederland te bieden heeft: Pinkpop! Net als veel andere Limburgers ben ik als het ware opgegroeid met dit festival. Als klein meisje zat ik vroeger uren voor de buis gekluisterd om te kijken naar alle optredens die voorbij kwamen. Een paar jaar geleden heb ik voor het eerst mijn televisiescherm ingeruild voor het festivalterrein zelf, en sindsdien ben ik elk jaar tijdens het Pinksterweekend te vinden in Landgraaf. Een paar rollende stenen maakten het dit jaar ineens een stuk moeilijker om kaartjes te bemachtigen, maar gelukkig waren de ticketgoden mij gunstig gezind. Ook dit jaar ben ik dus weer van de partij, en als we naar de line-up kijken kunnen we nu wel al concluderen dat het zonder twijfel weer een prachtige editie gaat worden. Tijd dus om de schijnwerpers te richten op het verhaal achter Pinkpop, dat inmiddels alweer 45 jaar teruggaat. 

De oprichters van Pinkpop zijn Hans van Beers, Wim Wennekes, Frits van Reysen en natuurlijk Jan Smeets. Geïnspireerd door Woodstock organiseerden zij in 1969 een lokaal popfestival genaamd Pinknick, waar voornamelijk Limburgse bands deden optreden. Een jaar later wilden ze het iets groter gaan aanpakken, en haalden daarom de Amerikaanse singer-songwriter Melanie naar Limburg. Een probleempje: het concert ging niet door wegens ziekte van Melanie. Als alternatief werd er een tweede editie van het festival gehouden, alleen dit keer onder een andere naam: Pinkpop. Met tienduizend unieke bezoekers was het festival al meteen een succes. Oh, en destijds hoefde je maar 4,5 gulden neer te leggen om binnen te komen. Is toch maar een klein verschil met de 90 euro die je nu uit je zak moet schudden voor een dagkaart. 

Het festival vindt pas sinds 1988 plaats in Landgraaf. In de voorgaande jaren werd Pinkpop nog georganiseerd in het sportpark van Geleen. Protesten van omwonenden en de behoefte van de organisatie van het festival om door te groeien waren de aanleiding van deze verhuizing. Bij het 25-jarige jubileum in 1994 werd het Megaland verder uitgebreid met een tweede buitenpodium en een podium in een tent. Ook besloeg het festival toen voor het eerst twee hele dagen. In 1996 is Pinkpop een driedaags festival geworden, in de vorm zoals we het vandaag de dag nog steeds kennen. 

In de afgelopen 45 jaar heeft Pinkpop een rijke geschiedenis van bijzondere verhalen opgebouwd. Een van de meest legendarische optredens ooit werd gegeven door Pearl Jam, in 1992. Hierbij dook Eddie Vedder vanaf een camerakraan het publiek in. Dit is ook het favoriete moment van mister Pinkpop, Jan Smeets. Daarnaast is er ook al twee keer een lichte aardbeving veroorzaakt op het festivalterrein. Dit werd de eerste keer gedaan door de band Rage Against The Machine, die in 1994 een aardbeving van 1,0 op de schaal van Richter klaar speelden. Hun record werd in 1998 verbroken door de band Primus, toen er 1,3 op de schaal van Richter werd gemeten.

Maar laten we vooral ook niet alle andere verhalen vergeten die in deze 45 jaar zijn ontstaan op het festivalterrein. Mensen zijn hier verliefd geworden: op elkaar, op de muziek, op het bier, op het leven. En deze verhalen voel je meteen zodra je je eerste stappen zet op het Megaland.


Met de komst van The Rolling Stones wordt er gegarandeerd dit jaar weer geschiedenis geschreven. En het mooie is: dit keer ben ik erbij. Ik weet dan ook nu al zeker dat ik terug ga komen met talloze nieuwe verhalen. En reken er maar op dat hier over geblogd gaat worden. Pinkpop, tot over drie weken!