De eindstreep

Na zes weken, veertig blogposts en een hele hoop bezoekers kan ik de volgende heilige woorden eindelijk uitspreken: de eindstreep is gehaald! Het kostte even wat bloed, zweet en tranen in deze week vol deadlines en tentamens, maar dat doet er nu allemaal niet meer toe. Mijn missie is volbracht.

Ik schrijf deze laatste blogpost een beetje met een dubbel gevoel. Van de ene kant ben ik blij dat ik ein-de-lijk veertig blogposts heb volgeschreven, maar aan de andere kant vind ik het ook jammer dat ik alweer aan het einde ben gekomen. Bloggen is bijna een dagelijkse bezigheid geworden en ik zal het dan ook vreemd vinden om dit nu niet meer te hoeven doen. 

Ik had van tevoren nooit kunnen denken dat ik bloggen zó leuk ben gaan vinden. In een ver verleden heb ik al vaker geprobeerd om een blog op te zetten, maar wegens een gebrek aan motivatie is dit nooit echt van de grond gekomen. Nu had ik die motivatie wel, zes studiepunten om precies te zijn. Maar om eerlijk te zijn was ik eigenlijk al snel vergeten dat ik deze blog moest bijhouden voor school. 

Ik heb bloggen dan ook nooit echt gezien als huiswerk, maar vooral als een momentje waarin ik even mijn verhalen kon delen met de rest van de wereld. Tuurlijk, eerlijk is eerlijk: het ging niet altijd even lekker en inspiratie was soms ver te zoeken, maar in het algemeen kijk ik met een heel positief gevoel terug op de afgelopen weken.

De vraag is dan natuurlijk ook: ga ik door met bloggen? Ja! Ik weet nog niet precies hoe en wat, maar ik wil in de toekomst zeker blijven bloggen. Ik denk niet dat ik door zal gaan op deze blog, omdat ik liever aan iets ga beginnen wat vanuit mezelf komt en niet vanuit een schoolopdracht. Misschien dat ik wel gewoon deze url blijf houden, misschien ook niet. Ik heb na deze week twee maanden vakantie waarin ik alle tijd heb om dit allemaal uit te gaan zoeken. 

Nu ga ik dan toch echt mijn allerlaatste blogpost afsluiten. Ik wil natuurlijk iedereen bedanken die mijn blog de afgelopen weken heeft bijgehouden, heeft gedeeld of wat voor liefde dan ook maar heeft gegeven. Jullie zijn top en er komen heel veel karmapunten jullie kant op. Ik zie jullie dan ook hopelijk allemaal weer terug op mijn nieuwe blog! Voor nu nemen we afscheid. Groetjes aan je moeder, kusjes aan je hond, knuffels aan je vader en liefs aan je konijn... tot ziens! 

RainBowRun Eindhoven

Gisteren deed ik samen met twee vriendinnen mee aan de RainBowRun in de Genneper Parken in Eindhoven. Dit is een vijf kilometer lange run waarbij de deelnemers bij elke kilometer van top tot teen werden ondergedompeld in verschillende kleuren. Deze run werd dit jaar pas voor het eerst georganiseerd maar was meteen een groot succes: maar liefst 5000 mensen deden mee! 

Deze run werd gehouden voor een goed doel, namelijk de spier- en zenuwziekte ALS. Dit is een ernstige ziekte van het zenuwstelsel, waarbij de spieren geleidelijk steeds dunner en minder krachtig worden. Iemand met deze ziekte gaat steeds verder achteruit en komt uiteindelijk te overlijden, gemiddeld binnen drie jaar na de diagnose. Er is op dit moment nog zeer weinig bekend over de oorzaak en behandeling van de ziekte, en het is hoog tijd dat daar verandering in gaat komen. Alle opbrengsten van de run komen dan ook volledig ten goede aan wetenschappelijk onderzoek naar ALS. De eerste editie van de RainBowRun heeft maar liefst meer dan 10.000 euro opgehaald. Mooi bedrag dus!

Langs de kant stonden ongelooflijk veel mensen de deelnemers aan te moedigen, waaronder patiënten met de ziekte ALS. Ik vond het dan ook erg mooi dat toen ik klaar was met de run een zieke man in een rolstoel naar me toe kwam en zei: "meid, fantastisch gedaan, bedankt voor het meedoen!" Toen wist ik zeker dat het opgehaalde bedrag zeer goed terecht kwam. 

Ik vond het ongelooflijk tof om hier aan mee te doen. Het oorspronkelijke plan was om mee te doen aan The Colour Run in Amsterdam, maar toen ik erachter kwam dat in Eindhoven iets soortgelijks werd georganiseerd besloot ik om hier aan mee te doen. Scheelt toch weer een reisje naar Amsterdam. Ik wist van tevoren niet zo goed of ik wel sportief genoeg was om vijf kilometer te rennen, maar dit bleek achteraf hartstikke mee te vallen. De route bestond uit veel smalle paadjes, waar het moeilijk werd om met 5000 man tegelijk te gaan rennen. Als je dus echt wilt rennen om een goede tijd neer te zetten raad ik je aan om mee te doen aan een andere run. Het sportieve element was bij deze run dan ook iets minder belangrijk. Het ging vooral om het plezier, en daarmee zat het helemaal prima! 

Nutellastories

Al jaren lang volg ik bijna elke ochtend hetzelfde ontbijtritueel: twee bruine boterhammen met een dikke laag Nutella. Een dikke laag ja, want je leeft maar één keer. Ik hoop dan ook nog altijd ooit zo'n grote pot van 5 kilogram die je altijd op tankstations in het buitenland ziet aan te schaffen. 

Toen ik vanochtend weer plaats nam aan de ontbijttafel met mijn geliefde pot Nutella viel me iets op. Het mooie merk bestaat namelijk inmiddels al 50 jaar. En dit vieren ze met - je raadt het misschien al - ...... verhalen! 

"De eerste pot Nutella werd geproduceerd in 1964. Sindsdien hebben jullie bij elke boterham met Nutella, mooie, grappige of ook ontroerende momenten beleefd. Dankzij jullie zijn er al 50 jaar unieke verhalen te vieren! Deze verhalen willen we graag delen met alle fans over de hele wereld. Vier met ons mee en vertel je leukste verhaal in een paar regels of stuur een foto, tekening of video. Maak deel uit van het Nutella verhaal!"

Als verhalenliefhebber én Nutella-fan kun je je wel voorstellen dat ik meteen fan was van deze campagne. Op de website www.nutellastories.com kun je verhalen van over de hele wereld bekijken. Conclusie: Nutella heeft veel fans. Heul veel. Ik vond het erg grappig om te zien hoeveel mensen er wereldwijd al jarenlang hun dag beginnen met een boterham met Nutella. Eigenlijk best vreemd als je erover nadenkt wat een simpel product als chocoladepasta allemaal los kan maken bij mensen. Lang leve marketing! 

Muziekverhaalsels: Stromae - Ta Fête

2014 is een erg goed jaar voor Paul van Haver. Wie? Oh, ik bedoel natuurlijk de Belgische zanger die onder het grote publiek beter bekend staat als de maestro Stromae. Hij scoorde dit jaar al een paar hitjes en met zijn laatste nummer 'Ta Fête' is het ook weer raak. Het is het officiële lied van de Belgische Rode Duivels voor het WK dat momenteel in volle gang is in Brazilië. Daarnaast stond hij twee weken geleden ook nog op Pinkpop waar het veld voor de 3FM-stage eigenlijk te klein voor hem was. Reden genoeg voor mij dus om eens op zoek te gaan naar het verhaal achter een van zijn succesnummers. Dit keer laat ik alleen de maestro zelf aan het woord! 

Sixty seconds movie

Speciaal voor deze blog heb ik een sixty seconds movie gemaakt. Zestig seconden waarin ik zoveel mogelijk verschillende verhalen naar laat proberen te komen. Inclusief gevoelige pianomuziek. Kijken dus. 

Schumi is weer wakker

Vanochtend werd de nieuwswereld weer even op zijn kop gezet toen bekend werd dat F1-legende Michael Schumacher na meer dan een halfjaar eindelijk is ontwaakt uit zijn coma. Hij zou zelfs inmiddels al het ziekenhuis in het Franse Grenoble hebben verlaten. Schumacher raakte in december ernstig gewond in het skigebiek Les Troi Vallées. Na een val raakte hij met zijn hoofd een rots waar hij erg zware verwondingen aan overhield.

Nu was ik zelf eerlijk gezegd alweer een beetje vergeten dat Michael Schumacher in een coma lag, maar dit was zeker niet bij iedereen het geval. Zo schrijft Omroep Brabant over de Eindhovenaar Frank Saassen die werkzaam is als professioneel lookalike van de legendarische coureur. Deze man is zielsgelukkig door dit nieuws. "Hij beheerst al zeventien jaar mijn leven. Dit nieuws, het kan gewoon niet waar zijn", vertelt de Eindhovenaar geëmotioneerd aan Omroep Brabant. 

Als de F1-coureur zou komen te overlijden, zou Frank zonder twijfel stoppen met zijn werkzaamheden als dubbelganger. Wellicht dat dat niet meer hoeft. "Maar dat is niet het belangrijkste natuurlijk. De gezondheid van Michael gaat voor alles. Ik hoop van ganser harte dat hij helemaal herstelt", aldus 'zijn grootste fan'.

Nieuws als dit gaat natuurlijk ook als een lopend vuurtje over social media heen. Natuurlijk is iedereen hartstikke origineel en maakt niemand dezelfde grap. Niet dus. Kijk zelf maar even: 

En dan is dit nog maar een kleine greep uit de lijst van 'originele' grappen. Wat zijn Nederlanders toch leuk (met dank aan Upcoming). 

Van uitstelgedrag komt deadlinestress

"Deze periode ga ik écht alles bijhouden." Ik hoor het mezelf nog zeggen aan het begin van deze periode. En de vorige periode. En de periode daarvoor. Of ik dit ook echt heb gedaan? Ben je mal. Elke periode herhaalt zich hetzelfde feestje van deadlinestress weer opnieuw. Ik laat al mijn werk veel te lang liggen waardoor ik in de laatste week als een malle elke nacht zit door te halen om mijn deadlines te halen. En laat die laatste week nu net weer zijn aangebroken, met als gevolg dat ik mijn zaterdagavond vrolijk tikkend achter mijn laptop doorbreng.

Elke periode vervloek ik mijzelf weer hierom, maar toch doe ik het elke periode weer opnieuw. En ik ben overduidelijk niet de enige persoon die dit doet, want maar liefst 95% van de mensen heeft last van uitstelgedrag. Hoe komt het toch dat zoveel mensen hier last van hebben? Nou, de boosdoener is onze hersenpan.

Hoe dit precies allemaal in elkaar zit is een vrij ingewikkeld verhaal met allerlei moeilijke termen. Het komt er in elk geval op neer dat de mens in staat is om geduldig te zijn, als dat op termijn een grotere beloning oplevert dan wat er op dit moment te krijgen is. Toch kunnen we door hoe onze hersens werken, nog lang niet zoveel geduld hebben als nodig is voor de projecten en plannen die we hebben op school. Zulke projecten duren vaak namelijk weken, maanden of zelfs jaren, terwijl we onszelf niet zo lang gemotiveerd kunnen houden.

Om het even simpel te stellen: we vragen dingen van onze hersens waar ze niet op ingesteld zijn. We willen namelijk lange-termijn doelen behalen, maar onze hersens zijn juist ingesteld op onmiddelijke beloningen en het heden. Hoe meer verleidingen er om ons heen zijn, hoe sneller je geneigd bent om uitstelgedrag te vertonen. En laat onze huidige maatschappij nou net vol zijn met allerlei verleidingen. Vroeger kon men namelijk nog niet afgeleid worden door bijvoorbeeld televisie, social media of video games. Die goede oude tijd...

Maar goed, er is dus in elk geval goed nieuws voor alle uitstellers: we kunnen er helemaal niks aan doen! Onze hersens zitten nou eenmaal zo in elkaar en hier kunnen we niks aan veranderen. Het enige wat we kunnen proberen is om verleidingen zo veel mogelijk uit te weg te gaan. Misschien die telefoon dan toch maar eens uitzetten tijdens het leren. Of niet. Misschien morgen?