De eindstreep

Na zes weken, veertig blogposts en een hele hoop bezoekers kan ik de volgende heilige woorden eindelijk uitspreken: de eindstreep is gehaald! Het kostte even wat bloed, zweet en tranen in deze week vol deadlines en tentamens, maar dat doet er nu allemaal niet meer toe. Mijn missie is volbracht.

Ik schrijf deze laatste blogpost een beetje met een dubbel gevoel. Van de ene kant ben ik blij dat ik ein-de-lijk veertig blogposts heb volgeschreven, maar aan de andere kant vind ik het ook jammer dat ik alweer aan het einde ben gekomen. Bloggen is bijna een dagelijkse bezigheid geworden en ik zal het dan ook vreemd vinden om dit nu niet meer te hoeven doen. 

Ik had van tevoren nooit kunnen denken dat ik bloggen zó leuk ben gaan vinden. In een ver verleden heb ik al vaker geprobeerd om een blog op te zetten, maar wegens een gebrek aan motivatie is dit nooit echt van de grond gekomen. Nu had ik die motivatie wel, zes studiepunten om precies te zijn. Maar om eerlijk te zijn was ik eigenlijk al snel vergeten dat ik deze blog moest bijhouden voor school. 

Ik heb bloggen dan ook nooit echt gezien als huiswerk, maar vooral als een momentje waarin ik even mijn verhalen kon delen met de rest van de wereld. Tuurlijk, eerlijk is eerlijk: het ging niet altijd even lekker en inspiratie was soms ver te zoeken, maar in het algemeen kijk ik met een heel positief gevoel terug op de afgelopen weken.

De vraag is dan natuurlijk ook: ga ik door met bloggen? Ja! Ik weet nog niet precies hoe en wat, maar ik wil in de toekomst zeker blijven bloggen. Ik denk niet dat ik door zal gaan op deze blog, omdat ik liever aan iets ga beginnen wat vanuit mezelf komt en niet vanuit een schoolopdracht. Misschien dat ik wel gewoon deze url blijf houden, misschien ook niet. Ik heb na deze week twee maanden vakantie waarin ik alle tijd heb om dit allemaal uit te gaan zoeken. 

Nu ga ik dan toch echt mijn allerlaatste blogpost afsluiten. Ik wil natuurlijk iedereen bedanken die mijn blog de afgelopen weken heeft bijgehouden, heeft gedeeld of wat voor liefde dan ook maar heeft gegeven. Jullie zijn top en er komen heel veel karmapunten jullie kant op. Ik zie jullie dan ook hopelijk allemaal weer terug op mijn nieuwe blog! Voor nu nemen we afscheid. Groetjes aan je moeder, kusjes aan je hond, knuffels aan je vader en liefs aan je konijn... tot ziens! 

RainBowRun Eindhoven

Gisteren deed ik samen met twee vriendinnen mee aan de RainBowRun in de Genneper Parken in Eindhoven. Dit is een vijf kilometer lange run waarbij de deelnemers bij elke kilometer van top tot teen werden ondergedompeld in verschillende kleuren. Deze run werd dit jaar pas voor het eerst georganiseerd maar was meteen een groot succes: maar liefst 5000 mensen deden mee! 

Deze run werd gehouden voor een goed doel, namelijk de spier- en zenuwziekte ALS. Dit is een ernstige ziekte van het zenuwstelsel, waarbij de spieren geleidelijk steeds dunner en minder krachtig worden. Iemand met deze ziekte gaat steeds verder achteruit en komt uiteindelijk te overlijden, gemiddeld binnen drie jaar na de diagnose. Er is op dit moment nog zeer weinig bekend over de oorzaak en behandeling van de ziekte, en het is hoog tijd dat daar verandering in gaat komen. Alle opbrengsten van de run komen dan ook volledig ten goede aan wetenschappelijk onderzoek naar ALS. De eerste editie van de RainBowRun heeft maar liefst meer dan 10.000 euro opgehaald. Mooi bedrag dus!

Langs de kant stonden ongelooflijk veel mensen de deelnemers aan te moedigen, waaronder patiënten met de ziekte ALS. Ik vond het dan ook erg mooi dat toen ik klaar was met de run een zieke man in een rolstoel naar me toe kwam en zei: "meid, fantastisch gedaan, bedankt voor het meedoen!" Toen wist ik zeker dat het opgehaalde bedrag zeer goed terecht kwam. 

Ik vond het ongelooflijk tof om hier aan mee te doen. Het oorspronkelijke plan was om mee te doen aan The Colour Run in Amsterdam, maar toen ik erachter kwam dat in Eindhoven iets soortgelijks werd georganiseerd besloot ik om hier aan mee te doen. Scheelt toch weer een reisje naar Amsterdam. Ik wist van tevoren niet zo goed of ik wel sportief genoeg was om vijf kilometer te rennen, maar dit bleek achteraf hartstikke mee te vallen. De route bestond uit veel smalle paadjes, waar het moeilijk werd om met 5000 man tegelijk te gaan rennen. Als je dus echt wilt rennen om een goede tijd neer te zetten raad ik je aan om mee te doen aan een andere run. Het sportieve element was bij deze run dan ook iets minder belangrijk. Het ging vooral om het plezier, en daarmee zat het helemaal prima! 

Nutellastories

Al jaren lang volg ik bijna elke ochtend hetzelfde ontbijtritueel: twee bruine boterhammen met een dikke laag Nutella. Een dikke laag ja, want je leeft maar één keer. Ik hoop dan ook nog altijd ooit zo'n grote pot van 5 kilogram die je altijd op tankstations in het buitenland ziet aan te schaffen. 

Toen ik vanochtend weer plaats nam aan de ontbijttafel met mijn geliefde pot Nutella viel me iets op. Het mooie merk bestaat namelijk inmiddels al 50 jaar. En dit vieren ze met - je raadt het misschien al - ...... verhalen! 

"De eerste pot Nutella werd geproduceerd in 1964. Sindsdien hebben jullie bij elke boterham met Nutella, mooie, grappige of ook ontroerende momenten beleefd. Dankzij jullie zijn er al 50 jaar unieke verhalen te vieren! Deze verhalen willen we graag delen met alle fans over de hele wereld. Vier met ons mee en vertel je leukste verhaal in een paar regels of stuur een foto, tekening of video. Maak deel uit van het Nutella verhaal!"

Als verhalenliefhebber én Nutella-fan kun je je wel voorstellen dat ik meteen fan was van deze campagne. Op de website www.nutellastories.com kun je verhalen van over de hele wereld bekijken. Conclusie: Nutella heeft veel fans. Heul veel. Ik vond het erg grappig om te zien hoeveel mensen er wereldwijd al jarenlang hun dag beginnen met een boterham met Nutella. Eigenlijk best vreemd als je erover nadenkt wat een simpel product als chocoladepasta allemaal los kan maken bij mensen. Lang leve marketing! 

Muziekverhaalsels: Stromae - Ta Fête

2014 is een erg goed jaar voor Paul van Haver. Wie? Oh, ik bedoel natuurlijk de Belgische zanger die onder het grote publiek beter bekend staat als de maestro Stromae. Hij scoorde dit jaar al een paar hitjes en met zijn laatste nummer 'Ta Fête' is het ook weer raak. Het is het officiële lied van de Belgische Rode Duivels voor het WK dat momenteel in volle gang is in Brazilië. Daarnaast stond hij twee weken geleden ook nog op Pinkpop waar het veld voor de 3FM-stage eigenlijk te klein voor hem was. Reden genoeg voor mij dus om eens op zoek te gaan naar het verhaal achter een van zijn succesnummers. Dit keer laat ik alleen de maestro zelf aan het woord! 

Sixty seconds movie

Speciaal voor deze blog heb ik een sixty seconds movie gemaakt. Zestig seconden waarin ik zoveel mogelijk verschillende verhalen naar laat proberen te komen. Inclusief gevoelige pianomuziek. Kijken dus. 

Schumi is weer wakker

Vanochtend werd de nieuwswereld weer even op zijn kop gezet toen bekend werd dat F1-legende Michael Schumacher na meer dan een halfjaar eindelijk is ontwaakt uit zijn coma. Hij zou zelfs inmiddels al het ziekenhuis in het Franse Grenoble hebben verlaten. Schumacher raakte in december ernstig gewond in het skigebiek Les Troi Vallées. Na een val raakte hij met zijn hoofd een rots waar hij erg zware verwondingen aan overhield.

Nu was ik zelf eerlijk gezegd alweer een beetje vergeten dat Michael Schumacher in een coma lag, maar dit was zeker niet bij iedereen het geval. Zo schrijft Omroep Brabant over de Eindhovenaar Frank Saassen die werkzaam is als professioneel lookalike van de legendarische coureur. Deze man is zielsgelukkig door dit nieuws. "Hij beheerst al zeventien jaar mijn leven. Dit nieuws, het kan gewoon niet waar zijn", vertelt de Eindhovenaar geëmotioneerd aan Omroep Brabant. 

Als de F1-coureur zou komen te overlijden, zou Frank zonder twijfel stoppen met zijn werkzaamheden als dubbelganger. Wellicht dat dat niet meer hoeft. "Maar dat is niet het belangrijkste natuurlijk. De gezondheid van Michael gaat voor alles. Ik hoop van ganser harte dat hij helemaal herstelt", aldus 'zijn grootste fan'.

Nieuws als dit gaat natuurlijk ook als een lopend vuurtje over social media heen. Natuurlijk is iedereen hartstikke origineel en maakt niemand dezelfde grap. Niet dus. Kijk zelf maar even: 

En dan is dit nog maar een kleine greep uit de lijst van 'originele' grappen. Wat zijn Nederlanders toch leuk (met dank aan Upcoming). 

Van uitstelgedrag komt deadlinestress

"Deze periode ga ik écht alles bijhouden." Ik hoor het mezelf nog zeggen aan het begin van deze periode. En de vorige periode. En de periode daarvoor. Of ik dit ook echt heb gedaan? Ben je mal. Elke periode herhaalt zich hetzelfde feestje van deadlinestress weer opnieuw. Ik laat al mijn werk veel te lang liggen waardoor ik in de laatste week als een malle elke nacht zit door te halen om mijn deadlines te halen. En laat die laatste week nu net weer zijn aangebroken, met als gevolg dat ik mijn zaterdagavond vrolijk tikkend achter mijn laptop doorbreng.

Elke periode vervloek ik mijzelf weer hierom, maar toch doe ik het elke periode weer opnieuw. En ik ben overduidelijk niet de enige persoon die dit doet, want maar liefst 95% van de mensen heeft last van uitstelgedrag. Hoe komt het toch dat zoveel mensen hier last van hebben? Nou, de boosdoener is onze hersenpan.

Hoe dit precies allemaal in elkaar zit is een vrij ingewikkeld verhaal met allerlei moeilijke termen. Het komt er in elk geval op neer dat de mens in staat is om geduldig te zijn, als dat op termijn een grotere beloning oplevert dan wat er op dit moment te krijgen is. Toch kunnen we door hoe onze hersens werken, nog lang niet zoveel geduld hebben als nodig is voor de projecten en plannen die we hebben op school. Zulke projecten duren vaak namelijk weken, maanden of zelfs jaren, terwijl we onszelf niet zo lang gemotiveerd kunnen houden.

Om het even simpel te stellen: we vragen dingen van onze hersens waar ze niet op ingesteld zijn. We willen namelijk lange-termijn doelen behalen, maar onze hersens zijn juist ingesteld op onmiddelijke beloningen en het heden. Hoe meer verleidingen er om ons heen zijn, hoe sneller je geneigd bent om uitstelgedrag te vertonen. En laat onze huidige maatschappij nou net vol zijn met allerlei verleidingen. Vroeger kon men namelijk nog niet afgeleid worden door bijvoorbeeld televisie, social media of video games. Die goede oude tijd...

Maar goed, er is dus in elk geval goed nieuws voor alle uitstellers: we kunnen er helemaal niks aan doen! Onze hersens zitten nou eenmaal zo in elkaar en hier kunnen we niks aan veranderen. Het enige wat we kunnen proberen is om verleidingen zo veel mogelijk uit te weg te gaan. Misschien die telefoon dan toch maar eens uitzetten tijdens het leren. Of niet. Misschien morgen? 

Het verhaal achter vrijdag de 13e

Het is vandaag weer eens vrijdag de 13e en dat betekent dat natuurlijk iedereen wanhopig op zoek is naar klavertjes vier om deze dag zonder kleerscheuren door te komen. Tot overmaat van ramp mag het Nederlands elftal vanavond het ook nog eens op gaan nemen tegen Spanje, en laat in dit land nou juist dinsdag de 13e als ongeluksdag worden gezien. Sceptisch. 

Maar waarom wordt deze dag in Nederland nou als een ongeluksdag beschouwd? Hier zijn verschillende verklaringen voor. De eerste verklaring is dat vrijdag de dag is dat Jezus werd gekruisigd, een ongeluksdag dus. Als deze dag dan ook nog eens samenvalt met het ongeluksgetal 13, dan moet deze dag dus haast wel ongeluk gaan veroorzaken. De negatieve klank van het getal 13 is te verklaren met het laatste avondmaal van Christus, waar dertien personen aan tafel aan deden schuiven. Het is ook mogelijk dat de vrijdagen een kwade naam hebben gekregen omdat op die dag door de Romeinen de doodvonnissen werden voltrokken. Ook in Engeland werd de doodstraf altijd op vrijdag voltrokken. Dus eh, happy friday. 

Voor de niet-christenen zijn er ook nog andere verklaringen. Zo wordt er ook wel gesteld dat vrijdag de 13e is afgeleid van een Noorse sage over de kwaadaardige god Loki, die als niet-uitgenodigde dertiende gast op een feest komt en de aarde in rouw dompelt. In het boek 'In vrouwelijkheid' van Marianne Williamson wordt verklaard dat vrijdag de 13e zou afstammen van de dag dat de heksen bij elkaar zouden komen. 

Recent onderzoek heeft aangetoond dat het bijgeloof rondom deze dag pas van veel recentere datum is. Zo werd voor het eerst in de 17e eeuw voor het eerst schriftelijk gezegd dat een vrijdag een ongeluksdag zou zijn. De koppeling met een speciale datum is pas van veel later. In een Nederlandse krant werd pas voor het eerst op 3 april 1896 melding gemaakt van vrijdag de 13e. De aandacht voor deze dag kwam aangewaaid vanuit Amerika. 

De Amerikaanse journalist Nathaniel Lachenmeyer schreef in 2004 het boek '13' over de geschiedenis van het ongeluksgetal. Volgens hem gaat de geschiedenis van het ongeluksgetal terug tot 1881. Een Amerikaanse officier besluit dan om elke dertiende van de maand een diner te geven voor dertien personen. Dit was tegen het volksgeloof dat dertien personen aan een tafel ongeluk brengt. De eerste bijeenkomst was op een vrijdag. Volgens Lachenmeyer vindt het begrip vrijdag de 13e als ongeluksdag pas breed bekendheid na 1907. In dat jaar verscheen het boek 'Friday the thirteenth' van de schrijver Thomas Lawson.

En geloof het of niet, maar zo zijn er nog veel meer theorieën te vinden over deze duistere dag. Wat nou echt de aanleiding is voor dit bijgeloof zullen we denk ik nooit echt zeker gaan weten. Kies gerust het verhaal wat jou het meeste aanspreekt. Dit bijgeloof heeft in elk geval grote invloed op de economie. Vooral in Amerika speelt dit een grote rol, hier blijven opvallend veel mensen vandaag een dagje thuis van hun werk. Ook worden veel zakelijke transacties nog even uitgesteld. 

Maar wees gerust, in Nederland klopt het namelijk niet dat vrijdag de 13e meer ongelukken brengt. Integendeel zelfs, er komen op deze dag juist minder meldingen van ongevallen binnen dan op andere dagen bij de verzekers, aldus het Centrum voor Verzekeringsstatistiek. Dit zou zomaar veroorzaakt kunnen worden door het feit dat mensen op deze dag extra voorzichtig zijn of misschien zelfs thuisblijven. In de psychologie is er zelfs een naam voor de angst voor vrijdag de 13e: paraskevidekatriafobie. Leuk woord voor scrabble dacht ik zo. 

De DinnerTime app

De eettafel is natuurlijk dé perfecte plek om verhalen met elkaar uit te wisselen. Althans, het was de perfecte plek. Menig eettafel wordt tegenwoordig namelijk gedomineerd door het gebruik van mobiele telefoons. Vooral kinderen hebben hier nogal een handje aan. Maar zoals er overal een app voor is, is er hier ook een app voor: de DinnerTime app! 

Door middel van deze app kunnen ouders tijdens etenstijd een soort slot zetten op de telefoon van hun kinderen. Zodra de Dinner Time modus is geactiveerd zal je kind wanneer deze zijn of haar telefoon wilt gebruiken een bericht in de trant krijgen van: "breng wat tijd door met je gezin. Dit apparaat zal pas beschikbaar zijn over 44 minuten".

Maar dit is niet alles, de app heeft namelijk nog meer functies. Met de Bed Time lock-modus kan je een exacte tijdsduur specificeren om je kind 's nachts weg te houden van hun apparaat om hen zo genoeg nachtrust te bieden. Ze kunnen dan geen apps gebruiken of ze zien niks buiten hun homescreen. In deze modus kunnen ze wel nog steeds toegang krijgen tot de wekkerfunctie. Mocht je nou totale controle willen over de telefoon van je kind, dan kun je nog altijd de Take a Break-modus aanzetten. Op deze manier kun je hun toegang tot de telefoon op elk gewenst moment pauzeren.

Dit is nog steeds niet alles. Ouders kunnen namelijk ook zien welke apps je kinderen op een bepaald moment gebruiken, en welke 15 apps ze voor het laatst hebben geopend en hoe lang. Er is zelfs nog een app-blokkerende functie waarmee je bijna alle apps op specifieke tijdstippen kunt blokkeren. 

En nee helaas kinders, je kunt deze app niet zomaar verwijderen van je telefoon. De Android Device Admin modus - wat je gevraagd werd om (optioneel) in te schakelen bij het installeren van de app op het apparaat van het kind - betekent dat het alleen kan worden uitgeschakeld vanuit de belangrijkste DinnerTime app: die op de telefoon van de ouders. Helaas pindakaas. 

"Jarenlang hebben mensen gezegd dat technologie ons asociaal maakt -  dit is iets wat we hopen te veranderen", aldus de makers. 

Nu klinkt dat allemaal wel handig, maar je kunt je natuurlijk afvragen of dit nou wel de juiste oplossing is. Ik kan me namelijk ook goed voorstellen dat je je kinderen op deze manier alleen maar tegen je in het harnas werkt. Kinderen hebben nou eenmaal behoefte aan vrijheid en privacy, en deze moet je ze dan ook - tot in een bepaalde mate - geven. Mochten je kinderen nou écht vastgeplakt zitten aan hun telefoon, dan kan ik me wel voorstellen dat deze app een oplossing biedt. 

Mijn bucketlist

In de toekomst ben ik natuurlijk van plan om heel veel nieuwe verhalen te gaan creëren. Ik zit altijd vol met wilde plannen die ik ooit nog hoop uit te gaan voeren, en laatst besloot ik deze eens op een rijtje te zetten in een welbekende bucket list. Een lijst met allerlei dingen die ik nog gedaan wil hebben voor ik ooit onder de grond kom te liggen. Sommige dingen op deze lijst zijn vrij simpel, de anderen misschien iets ingewikkelder. Maar goed, dream big or go home is natuurlijk niet voor niks één van mijn favoriete uitspraken. Daarom presenteer ik jullie bij deze, mijn bucketlist! 

1.         Figureren in een film

2.         Gitaar leren spelen

3.         Roadtrip door Australië maken

4.         Het Noorderlicht zien

5.         Een ballonvaart maken

6.         Gokken in Las Vegas

7.         Coachella bezoeken

8.         Naar een drive-in bioscoop gaan

9.         Mijn bachelorsdiploma halen

10.       Een marathon rennen

11.       Kamperen in Yosemite National park

12.       Scubaduiken

13.       Zwemmen met dolfijnen

14.       Ontwikkelingshulp doen in Afrika

15.       Masteropleiding volgen in het buitenland

16.       Vreemde taal vloeiend leren spreken

17.       Picknicken in Central Park in New York

18.       Carnaval in Rio de Janeiro vieren

19.       Mijn droombaan vinden

Eindexamenuitslagtaferelen

Ik schreef een tijdje terug al over eindexamentaferelen, en vandaag is het dan eindelijk zover: de dag des oordeels. De VMBO-leerlingen kregen gisteren al te horen of ze hun papiertje wel of niet gehaald hebben, en vandaag is het de beurt aan de leerlingen van Havo en VWO. Voor mij zelf is dat vandaag bijna ook een jaar geleden. Precies een jaar geleden tweette ik namelijk het volgende (lang leve Timehop): 

Ik kan me de dag van de uitslag nog herinneren als de dag van gisteren. Ik nam me voor om zo lang mogelijk uit te slapen, maar dit lukt je natuurlijk nooit. Ik geloof dat ik rond acht uur 's ochtends al door het huis was aan het stuiteren. En dan begint de langste dag van je leven. Het ergste van deze dag is dat je weet dat gewoon elk moment de telefoon af kan gaan en dat dan aan de andere kant van de lijn iemand zit die jou heel slecht nieuws gaat brengen.

Ik weet nog dat ik bijna een hartaanval kreeg toen bij ons de telefoon daadwerkelijk over ging. Met trillende benen liep ik richting de telefoon, maar al snel zag ik (lang leve nummerherkenning) dat het loos alarm was. Niemand anders dan mijn lieve papa hing aan de andere kant van de lijn met de vraag: "en schat, heb je al iets gehoord?" NEE! 

Toen begonnen langzaam de eerste berichten binnen te druppelen van mensen die geslaagd zijn. Blijkbaar was de school mensen aan het bellen die op het randje stonden maar het toch net gehaald hadden. Toen begon het bij mij langzaam te dagen: "zou ik dan toch geslaagd zijn?" Deze zekerheid had je pas toen je het 's middags naar school ging en je je eigen naam op de prachtige lijst van geslaagden zag staan. En ja, daar stond mijn naam toen op. Hashtag euforie. 

Ik zie nu dat Facebook al langzaam begint vol te lopen met de eerste mensen die te horen hebben gekregen dat ze geslaagd zijn. De mensen die nog altijd niks weten wens ik bij deze heel veel sterkte met de laatste uren van deze ellende. Alles komt goed. En als het niet goed komt, dan geniet je gewoon nog een jaartje langer van de middelbare school. Soms zou ik hier nog namelijk best wel eens naar terug willen. En de mensen die wél geslaagd zijn: gefeliciteerd natuurlijk! Kusjes. 

Six Word Stories

Soms hoef je geen honderden bladzijdes vol te schrijven om een verhaal te vertellen, soms heb je aan slechts zes luttele woorden genoeg. Vervolgens geef je je lezer de vrijheid om zijn fantasie de vrije loop te laten en deze zes woorden te interpreteren op zijn eigen manier. Het concept stamt af van de schrijver Ernest Hemmingway. Hij schreef het volgende verhaal in zes woorden: For sale: baby shoes'. Never worn. Hij noemde dit zelf zijn best geschreven verhaal ooit.

Nieuwsgierig naar dit concept ging ik op internet op zoek naar andere six word stories. Mijn favorieten heb ik op een rijtje gezet. Ik zou zeggen: interpreteer er op los!

• Sorry soldier, shoes sold in pairs.
• Paramedics finished her text, "...love you."
• He bottle-feeds his wife's killer.
• Married. Till fatness do us part.
• Paranormale beurs afgezegd wegens onvoorziene omstandigheden.
• Hij droomde ervan: slapend rijk worden.

Kleurrijke verhalen

Of je verhalen ook als verkooptruc kunt gebruiken? De website www.kleurrijkeverhalen.nl bewijst van wel. Ik zag in Eindhoven al enkele advertenties ophangen van deze nieuwe website en werd als verhalenliefhebber natuurlijk erg nieuwsgierig. Toen ik vanmiddag een kijkje ging nemen op deze website was ik dan ook aangenaam verrast. Zij verkopen niet alleen verschillende bloemen en planten, maar vertellen ook het achterliggende verhaal. En dit doen ze niet zomaar door middel van een saai tekstje, maar juist door toffe en interessante filmpjes. 

Wist jij bijvoorbeeld de camelia de lievelingsbloem was van Coco Chanel? De Franse modetycoon gebruikte de bloem vanaf de jaren zestig als inspiratie voor versiersels in haar collecties. En waarom zien de zonnebloemen op het wereldberoemde schilderij er anders uit dan gewone zonnebloemen?

Ik zal verder niet al te veel meer verklappen. Neem vooral even een kijkje op hun website en laat je verrassen door alle verhalen die je hier tegenkomt. En koop eens een keer een bloemetje, want met bloemen en planten haal je mooie verhalen in huis.

Beeldverhaalsels: Pinkpop 2014

Ik schreef een tijdje terug al over het verhaal achter het mooiste festival van Nederland, en dit weekend was het dan eindelijk weer zover! Net als tienduizenden anderen mensen heb ik mijn Pinksterweekend doorgebracht in een zonovergoten Landgraaf. Het einde was helaas iets minder zonovergoten, maar dit mocht de pret natuurlijk niet drukken. Ik heb ontzettend veel toffe dingen kunnen zien dit weekend, en het was dan ook zeker een editie om nooit te vergeten. 

Ik heb bewust dit jaar minder foto's dan normaal gesproken gemaakt, omdat ik het festival eens een keer niet via mijn camera wilde beleven. Natuurlijk kon ik het niet laten om mijn camera helemaal thuis te laten en heb dan toch hier en daar enkele kiekjes geschoten. Deze deel ik natuurlijk met veel liefde met de rest van de wereld om een beeld te geven van de ongelooflijk fijne sfeer op dit festival.

Het eerste WK in het social mediatijdperk

Toen ik vanochtend in de trein zat las ik in Spits een interessant artikel over het WK en de grote rol die social media daarbij gaat spelen. Het staat blijkbaar vast dat het WK dat volgende week van start gaat in Brazilië op social media wereldwijd alle records gaat breken. De hashtags #WK2014, #Worldcup en #Brasil2014 zijn blijkbaar nu al vaker gebruikt dan het hele vorige WK. En joh, dan is het toernooi nog niet eens begonnen.

Een paar cijfers:

• Tijdens het vorige WK in Zuid-Afrika werden gemiddeld drieduizend tweets per seconde verstuurd.
• Tijdens het EK in 2012 was dit aantal al opgelopen naar ruim 15.000
• Er zijn wereldwijd ruim 255 miljoen actieve Twitteraars en meer dan een miljard Facebookers

Het ligt dus in de lijn der verwachting dat deze aantallen tijdens het aankomende WK alleen maar hoger en hoger gaan worden. Het eerste echte social media evenement waren natuurlijk de Olympische Spelen in Londen. Alleen al tijdens de openingsceremonie werden er al bijna tien miljoen tweets verstuurd. Maar Google heeft ingeschat dat het gebruik van social media tijdens het WK vijf tot tien keer groter zal zijn dan tijdens de Spelen. Baas boven baas.

Het aantal tweets en posts zal alle records gaan breken. Dit vooruitzicht biedt natuurlijk veel kansen voor bedrijven. Door het grote aantal posts en tweets zal het wel moeilijk zijn om op te vallen. Als je als bedrijf wilt opvallen zul je dus een goed plan moeten hebben. Ik ben in elk geval benieuwd naar alle verhalen die ik de komende weken ga tegenkomen op social media.

Van de spelers zelf hoeven we de komende weken waarschijnlijk niet veel te verwachten op social media. Onze oranje helden mogen van hun perschef na 23.30 uur geen tweets meer de wereld ingooien. Verder zijn ze wel vrij in de dingen die ze verspreiden op het web, zolang het maar niet over iets inhoudelijks als de tactiek gaat. Voor veel spelers zal het sportieve aspect tijdens het WK waarschijnlijk het belangrijkste zijn. Ook wel logisch natuurlijk, het zou ook wel een tikkeltje vreemd zijn als Wesley Sneijder tijdens de rust even een duckfaceselfie op Instagram gooit. Tja. 

Muziekverhaalsels: Ben Howard - Follaton Wood

Iedereen kent Ben Howard wel van zijn hit 'Keep Your Head Up'. Maar deze fijn man heeft nog veel meer mooie liedjes op zijn naam staan. Een daarvan is 'Follaton Wood'. Deze staat niet op zijn album en is nooit uitgebracht als single, daarom zal deze niet zo bekend zijn onder het grote publiek. Het is een lied wat in eerste instantie vrij vrolijk klinkt, maar waar eigenlijk een heel duistere betekenis achter zit. Deze duistere betekenis zit niet heel diep verscholen in het nummer, de tekst onthult namelijk vrij veel: 

Still don't, don't you forget.
That rope you tied around your neck.

[......]

And it took them three days to find you,
tired torch lights and dog scents.
Oh they led you down from the highest branches,
cold eyes and frozen arms. 

Je raadt het waarschijnlijk al, het gaat om iemand die zelfmoord heeft gepleegd. En niet zomaar iemand: zijn (ex-)vriendin waarmee hij lange tijd een relatie mee heeft gehad. In het nummer wordt duidelijk dat zij kampte met veel onzekerheden en problemen. "Maybe we're just lost souls here, maybe everybody goes."

Ben heeft deze gebeurtenis zelf nooit gedeeld in een interview, maar hij sprak wel altijd over een 'dark situation' waar hij zich in bevond. Toch beschrijft hij de gebeurtenis vrij duidelijk in dit lied. Het heeft overduidelijk een grote impact op zijn leven gehad, omdat de gebeurtenis in bijna al zijn nummers terug komt.

In het nummer Gracious, een van mijn persoonlijke favorieten, zingt hij ook duidelijk over haar: "Darling I'll grow weary happy still with just the memory of your face. Gracious goes the ghost of you, I will never forget the plans and the silhouettes you drew."

Ik heb erg veel bewondering voor de manier waarop hij zijn emoties uit. Veel artiesten zouden een dergelijke gebeurtenis breed uitmeten in interviews om veel aandacht op zich te richten, maar hij doet juist het tegenovergestelde. Hij uit zich liever via zijn grootste passie, muziek. En gelukkig maar, want jeetje, wat maakt deze man toch fijne muziek. Ik prijs me dan ook erg gelukkig dat ik hem al twee keer live heb mogen aanschouwen. 

Als je gaat luisteren naar de tekst van al zijn nummers kun je een groot gedeelte van het verhaal achterhalen. Uit sommige nummers wordt ook duidelijk dat hij een belangrijke rol heeft gespeeld in dit verhaal. Zo zingt hij in het nummer 'Wouldn't Be A Lie': 

I tried so hard, to help you understand;

To put some hope into your hands
And all the time, you cried and said to me
"Why can’t everything be right?"

Sinds ik dit verhaal in mijn achterhoofd heb luister ik op een hele andere manier naar zijn muziek. Sommige nummers kan ik echt niet meer luisteren zonder een brok in mijn keel te krijgen, en 'Follaton Wood' is er absoluut eentje van.

Reclameverhaalsels

Ook reclames zijn een manier van verhalen vertellen. Door middel van deze verhalen probeer je als organisatie je doelgroep te overtuigen en deze aan je te binden. Het uiteindelijke doel hangt af van het soort organisatie dat je bent. Als jij een bepaald product verkoopt dan wil je natuurlijk dat zoveel mogelijk mensen jouw product gaan kopen. Sommige organisaties hebben slechts als doel om een bepaalde overtuiging te verspreiden. Enfin, reclames komen dus voor in allerlei verschillende soorten en maten. Naar mijn mening zijn de meeste reclamemakers van tegenwoordig gewoon simpelweg briljant als je kijkt naar alle verschillende reclames die er rondzwerven. Reden genoeg om mijn favorieten even op een rijtje te zetten.

Een verhaaltje voor het slapengaan

"Ah toe, nog één verhaaltje dan?" Iedereen zal dit vroeger vast wel een keer gezegd hebben. Vroeger, die goede oude tijd wanneer onze ouders nog een verhaaltje deden voorlezen voor het slapengaan. In slaap vallen was toen nog geen probleem. Vaak waren je ogen al gesloten voor je vader of moeder überhaupt bij het einde van het verhaaltje was aangekomen. 

Dat is tegenwoordig wel anders. Door de komst van het internet en mobiele apparaten zijn we 24/7 online. Je staat er mee op en je gaat er weer mee naar bed. Dit heeft veel invloed gehad op onze nachtrust. Een derde van de mensen slaapt namelijk nog maar 5 tot 6 uur per nacht. Voor het slapen gaan zijn we namelijk nog bezig met heel veel andere dingen die onze schaarse slaaptijd in beslag neemt. Zeg nou zelf, hoe vaak denk je vlak voor het slapengaan: "joh, nog heel even op Facebook kijken dan." En vervolgens vind je jezelf twee uur later nog steeds starend naar je scherm. 

De University of Florida, Michigan State University en de University of Washington onderzochten de effecten van mobiel telefoongebruik voor het slapengaan. Hieruit is gebleken dat de personen die hun smartphone voor het slapen gaan gebruikten, zich de dag erna moe en sloom voelden en zich minder goed konden concentreren. Bovendien deden zij minder werk verichten en voelden zij zich minder betrokken bij hun werkzaamheden.

Dit was ook best wel even een reality check voor mijzelf. Ik hoor namelijk ook bij die 52% die een smartphone naast zijn bed heeft liggen. Sterker nog: sinds kort ligt hier ook nog eens een iPad naast. En ja, het komt dus heel vaak voor dat ik me moe voel en me maar met moeite kan concentreren op mijn schoolwerk. Misschien deze apparaten dan toch maar eens eerder aan de kant leggen. 

Nog meer weten over het gebruik van technologie voor het slapengaan? Carpet Right maakte een interessante infographic met allerlei weetjes en feitjes. Scroll dus vooral even nog wat verder naar onder! En eh, welterusten alvast. 

Mijn favoriete covers

Soms heb je als muzikant even geen zin om je eigen verhaal te vertellen, en leen je voor eventjes het verhaal van een van je collega's. Vaak komen hier hele andere versies uit rollen en is het origineel nauwelijks meer te herkennen. Dit pakt soms succesvol uit ("beter dan het origineel!"), maar soms ook niet. 

Ik ben zelf een grote liefhebber van covers, vooral wanneer een van mijn favoriete artiesten een van mijn andere favoriete artiesten gaat coveren. Als liefhebber heb ik dan ook mijn favoriete covers van de afgelopen tijd op een rijtje gezet!

The Pig Of Happiness

In mijn #50FactsAboutMe-post gaf ik al aan dat ik altijd probeer positief te denken. Nu moet ik eerlijk toegeven dat dit niet altijd even makkelijk is. Het is natuurlijk geen zonde om je soms een beetje down te voelen, dit is doodnormaal menselijk gedrag. Toch zijn sommige mensen in het algemeen gelukkiger dan andere mensen, hoe komt dit dan? Ik heb op internet een filmpje gevonden dat verklaart hoe simpel blijdschap kan zijn. En dit wordt door niemand anders uitgelegd dan... een varken. Nieuwsgierig geworden?

Het filmpje is natuurlijk erg simpel en ietwat kinderachtig, maar naar mijn mening maakt het wel duidelijk waar het allemaal om draait. Blijdschap is in feite gewoon hartstikke simpel, en hoe cliché het ook klinkt: het draait uiteindelijk allemaal om de kleine dingen. Bovendien werkt blijdschap ook nog eens als een sneeuwbaleffect: als jij blij bent zul je dit namelijk ook gaan uitstralen naar anderen! Dus, glimlach eens wat vaker naar een vreemdeling of kom eens een keer voor op voor je medemens. Het kan echt geen kwaad.

En om nog maar even de Dalai Lama te quoten: "Happiness is not something ready made, it comes from your own actions." 

"Be sure to talk to the elderly"

Ik kom op Tumblr altijd een hoop interessante verhalen tegen. In hoeverre deze echt waargebeurd zijn kan ik altijd moeilijk beoordelen, maar ik vind ze toch altijd de moeite waard om te delen. Zo ook deze: 

I saw this elderly gentleman dining by himself, with an old picture of a lady in front of him. I though maybe I could brighten his day by talking to him. As I had assumed, she was his wife. But I didn’t expect such an interesting story. They met when they were both 17. They dated briefly, then lost contact when he went to war and her family moved. But he said he thought about her the entire war. After his return, he decided to look for her. He searched for her for 10 years and never dated anyone. People told him he was crazy, to which he replied “I am. Crazy in love”. On a trip to California, he went to a barber shop. He told the barber how he had been searching for a girl for ten years. The barber went to his phone and called his daughter in. It was her! She had also been searching for him and never dated either.He proposed immediately and they were married for 55 years before her death 5 years ago. He still celebrates her birthday and their anniversary. He takes her picture with him everywhere and kisses her goodnight.

Be sure to talk to the elderly. Especially strangers. You may think that you will brighten their day, but you may be surprised that they can actually brighten yours.

Some inspiring things he said:

• "I was a very rich man. Not with money, but with love"
• "I never had a single argument with my wife, but we had lots of debates"
• "Tell your wife that you love her everyday. And be sure to ask her, have I told you that I love you lately?"
• "People are like candles. At any moment a breeze can blow it out, so enjoy the light while you have it."

Bron: http://rawrxja.tumblr.com/post/69673949719/i-saw-this-elderly-gentleman-dining-by-himself

#50FactsAboutMe

Op zondag neem ik mij altijd voor om heel productieve dingen te gaan doen. Helaas loopt dit meestal iets anders dan gepland, en vandaag is dan ook geen uitzondering. Ik was een beetje doelloos rond aan het kijken op Twitter toen ik ineens zag dat #50FactsAboutMe trending topic was. Na deze hashtag een beetje te hebben lopen uitpluizen concludeerde ik dat dit natuurlijk ook een manier is om een verhaal over mezelf te vertellen. Daarom presenteer ik jullie met trots: 50 facts about me! 

1. Mijn volledige naam is Anniek Anne Janneke Verhooren. 
2. Ik ben geboren op 14 maart 1995.
3. Albert Einstein en Bokito de gorilla zijn ook op 14 maart geboren. 
4. Ik ben een lijstjesmaker. 
5. Mijn lievelingseten is sushi.
6. Ik ben in het bezit van een zachte G, helaas.
7. Ik ben doodsbang voor slakken.
8. Mijn sterrenbeeld is vissen. 
9. Ik woon op kamers in Eindhoven.
10. Mijn favoriete playlist op Spotify is de foute playlist.
11. Ik probeer altijd positief te denken. 
12. Ik heb bijna altijd een boek bij me, maar lees hier vervolgens nauwelijks in.
13. Stiekem ben ik fan van One Direction.
14. Ik hou van impulsieve acties. 
15. Studeren gaat bij mij het beste met klassieke muziek op de achtergrond.
16. Ik heb een hekel aan geplette boterhammen. 
17. Ik heb pas op hele late leeftijd geleerd mijn veters te strikken, waardoor ik vroeger altijd schoenen met klittenband droeg. 
18. Wannabe van de Spice Girls kan ik van voor tot achter meezingen, zelfs het rapgedeelte. 
19. Ik ben een hondenmens pur sang. 
20. Ik geef schandalig veel geld uit aan concertkaartjes. 
21. Met twee oudere broers ben ik thuis de jongste.
22. Flamingo's zijn mijn lievelingsdieren. 
23. Ik ben verslaafd aan heel veel verschillende televisieseries. 
24. Netflix is dan ook mijn grootste vriend. 
25. Ik verzamel CD's, en zal dan ook een van de enige personen zijn die nog daadwerkelijk CD's koopt. 
26. Het is mijn grootste angst om levend begraven te worden. 
27. Ik verkoop al drie jaar lang elke zaterdag tompoucen bij de Hema. 
28. Gitaar leren spelen staat al heel lang op mijn to-do-list. 
29. Ik heb een hekel aan boter en smeer dit dan ook nooit op mijn brood, waardoor mijn hagelslag altijd er af valt. 
30. Ik heb thuis twee kleine geitjes waar ik gek op ben. 
31. Gesprekken van anderen afluisteren is een van mijn favoriete hobby's. 
32. Ik heb er acht keer over gedaan om mijn rijbewijs te halen. 
33. Ik ben hartstikke lui.
34. Ik hou van sporten.
35. Tegenstrijdigheid is mijn ding. 
36. Paardrijden was vroeger altijd mijn grote droom, totdat ik één keer ging paardrijden en meteen mijn arm brak. 
37. Ik hou van Disneyfilms en de bijbehorende muziek. 
38. Toen ik klein was deed ik altijd mee aan playbackshows, hashtag podiumdier. 
39. Ik vertoon vaak licht autistische trekjes. 
40. Ik hoop ooit voor een periode in het buitenland te kunnen gaan wonen.
41. Het baren van kinderen is mijn grootste nachtmerrie. 
42. Ik heb een hekel aan dramaqueens en kleingeestige mensen. 
43. Het kijken van video's op YouTube is voor mij ultiem studie ontwijkend gedrag. 
44. Een mooie zonsondergang als ik in de trein zit maakt mij gelukkig. 
45. Ik heb het topografisch vermogen van een stoeptegel en kan mij dan ook geen leven voorstellen zonder Google Maps. 
46. 'Nee' zeggen vind ik moeilijk. 
47. Ik word gek als mijn nagellak niet perfect zit.
48. Ik jank best veel: tijdens een mooie film, een goed boek, you name it. 
49. Altijd als ik ga koken ligt de helft van het eten naast de pan in plaats van in de pan. 
50. Ik vind het moeilijk om 50 feiten over mijzelf te verzinnen.

Beeldverhaalsels: Dagje Den Haag/Scheveningen

Vorige week bedachten Loes en ik dat we zin hadden om naar het strand te gaan. Je kunt dan twee dingen doen: het zo lang uitstellen totdat het er uiteindelijk toch niet meer van komt, of gewoon een week later in de trein richting Scheveningen zitten. We kozen voor het laatste. De perfecte manier om een vakantiegevoel te beleven in eigen land, ook al is het maar voor een dag. Hoe het was? Dat laat ik de foto's vertellen.

Dag van de Passie

Het is vandaag 30 mei en dat betekent dat het de Dag van de Passie is. De meeste mensen zal dit volledig ontgaan, maar ik vind het toch interessant om er even bij stil te staan. Je kunt een passie hebben voor verschillende dingen: een persoon, een hobby, een product, een merk en ga zo maar door. Ik ben dan ook van mening dat het onmogelijk is om maar één passie te hebben, ook al heb ik het idee dat dit toch vaak wordt gedacht. Het belangrijkste is in ieder geval dat je een passie vindt en deze niet uit het oog verliest. Je ziet namelijk nog veel te vaak dat mensen niets doen met hun passie, en dat is zonde. Je wilt toch niet de rest van je leven bezig zijn met iets terwijl je passie stiekem heel ergens anders ligt? 

Dit begint natuurlijk allemaal bij je opleiding. Ik ben van mening dat je opleiding vooral een doel is om uit te zoeken waar je passie ligt. Er is nooit een studie die 100% aan je eisen voldoet, maar het gaat erom wat jij er zelf van maakt. Volg je slechts braaf je vakken en doe je er verder niks mee? Dan ligt jouw passie waarschijnlijk niet binnen de studie die jij hebt gekozen en kun je beter iets anders gaan doen. Veel mensen realiseren zich dit pas wanneer ze hun diploma al in handen hebben en het werkveld gaan betreden. Vaak wordt dan gedacht dat het te laat is om nog een andere weg in te slaan, maar dat is het natuurlijk nooit. Tuurlijk, het was makkelijker geweest als je meteen de goede keuze had gemaakt, maar uiteindelijk gaat het er natuurlijk om dat je iets doet wat je leuk vindt. Je zult het namelijk de rest van je leven moeten doen. Oftewel: find something you like and do it forever. 

11 Inspiring Stories Of People Who Left Normal Life And Embarked On An Adventure

Lijstjes. Ik hou ervan. Ik ben dan ook een enorme fan van de website Buzzfeed, die vaak een hoop interessante lijstjes online gooit. Gisteren schreef ik zelf over mijn ambitie om zoveel mogelijk van deze wereld te zien. Toevallig kwam ik vandaag op Buzzfeed een lijst tegen met 11 inspirerende verhalen van mensen die deze ambitie waargemaakt hebben. Velen van hen waren niet tevreden met hun baan en besloten hun grootste droom achterna te gaan. Er is veel lef voor nodig, maar iedereen zegt dat het de beste beslissing van hun leven was. Eerlijk gezegd zie ik mijzelf in de toekomst ook nog wel iets soortgelijks doen. Maar goed, zo ver is het natuurlijk nog lang niet. Tot die tijd droom ik dus nog maar even weg bij de verhalen en blogs van anderen.

Nieuwsgierig geworden en zin om even te ontsnappen uit je eigen dagelijkse leventje? Klik hier!

Doei stufi, hallo sociaal leenstelsel

"De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier." Ofja, eindelijk, ik denk dat geen enkele student zat te wachten op een akkoord over het leenstelsel. Toch is het nu echt officieel, vanaf september 2015 krijgen wij arme studentjes geen stufi meer maar mogen we fijn alles gaan lenen. En dus over een aantal jaar weer terugbetalen. De overheid meent de pijn te verlichten door je langer de tijd te geven om je studieschuld terug te betalen. In een eerder plan stond daar nog 20 jaar voor, en dat is nu 30 tot 40 jaar. Nou, poeh hee. 

Een lichtpuntje: we mogen wel gewoon gratis met de trein blijven reizen. Ook de studenten onder de 18 jaar hebben hier nu gelukkig eindelijk recht op. Natuurlijk hoort hier ook een 'maar' bij. De minister wil namelijk wel dat de universiteiten en hogescholen de colleges buiten de spits gaan geven. Wat een grapjassen daar in Den Haag. 

En wat gaat er dan nu gebeuren met al het extra geld dat de overheid nu gaat overhouden? Nou jongens, hou je vast: daar krijgen we beter onderwijs voor terug! Zo zal er extra geïnvesteerd worden in intensievere begeleiding, meer contacturen, versterking van de opleidingscommissies, meer excellentietrajecten én betere internationale studiekansen. Heel leuk en aardig allemaal, maar wat hebben we hier aan als studenten dit dalijk niet meer kunnen betalen?

"D66 wil kwalitatief Hoger Onderwijs dat toegankelijk is voor iedereen die wil studeren. Daarom willen wij de basisbeurs vervangen door een sociaal leenstelsel." Juist, want een hoge studieschuld maakt het Hoger Onderwijs inderdaad voor iedereen toegankelijk! Niet dus. D66, word eens wakker ja. 

Wereldreiziger in spe

Een van mijn grootste interesses in dit leven is reizen. Er zijn mensen die er genoegen mee nemen om elke zomer terug te keren naar dezelfde camping in Frankrijk, maar dit is niet voor mij weggelegd. Ik wil zoveel mogelijk van deze prachtige wereld gezien hebben voordat ik later oud en grijs ben. Ik ben ontzettend nieuwsgierig naar alle verschillende culturen en prachtige gebieden die de wereld te bieden heeft, en ik kan niet wachten om deze allemaal te gaan ontdekken. Uiteraard met mijn geliefde camera in de hand, want al deze verhalen moeten natuurlijk worden vastgelegd. 

Op redelijk jonge leeftijd heb ik gelukkig al vrij veel van deze wereld mogen zien. Zo heb ik binnen Europa al heel veel prachtige plaatsen bezocht. De steden Berlijn, Londen, Parijs, Barcelona, Venetië en Athene mag ik bijvoorbeeld al allemaal van mijn lijstje afstrepen. Vooral Londen heeft mijn hart absoluut gestolen, in maart dit jaar heb ik hier inmiddels al voor de derde keer een bezoek aan gebracht. Elke keer als ik hier rondwandel voel ik mij weer helemaal thuis. Het is dan ook een van mijn grootste dromen om ooit voor een tijdje in deze prachtige stad te gaan wonen. De enige regio waar ik in Europa nog nooit geweest ben is het noorden. Hier wil ik dan ook snel verandering in gaan brengen. Vooral Zweden en IJsland staan erg hoog op mijn verlanglijstje.

Tot nu toe heb ik pas één keer de Europese grenzen overschreden. In de zomer van 2010 heb ik Nederland drie weken lang ingeruild voor het land van de hamburgers en het overgewicht: Amerika. Drie weken lang heb ik toen samen met mijn familie een roadtrip gemaakt langs de Westkust. De reis begon in Las Vegas, een stad vol overweldigende casino’s. Onze reis werd vervolgd langs allerlei verschillende natuurparken, waaronder The Grand Canyon. Tijdens deze trip heb ik enorm veel verschillende landschappen gezien, van verkoelende watervallen tot verstikkende woestijnen. Deze indrukwekkende reis hebben we vervolgens afgesloten in één van de mooiste steden waar ik ooit geweest ben: San Francisco. Een fantastische afsluiter van de mooiste reis die ik (tot nu toe!) ooit heb gemaakt.

Ik mag dus zeker niet klagen over alle plaatsen die ik tot nu toe al heb gezien. Ik hoop dan ook dat dit lijstje in de toekomst alleen nog maar langer gaat worden zodat ik later heel wat verhalen te vertellen heb.

Beeldverhaalsels: Lorde in TivoliVredenburg

Iedereen kent de Nieuw-Zeelandse zangeres Lorde waarschijnlijk wel van haar wereldberoemde hit 'Royals'. Met slechts één album op zak gaf ze gisteravond voor het eerst een optreden in Nederland, om precies te zijn in Utrecht. Hier trad ze op in de gloednieuwe Ronda-zaal in TivoliVredenburg, een van de mooiste concertzalen die ik tot nu toe heb gezien. De 17-jarige (!) zangeres heeft gisteravond naar mijn mening tijdens een kort maar krachtig optreden absoluut bewezen dat ze kan zingen, al zal ze nooit mijn grote voorbeeld worden op het gebied van mode. 

We stonden vooraan op het balkon, waardoor we een fantastisch uitzicht hadden op het podium en de zaal. Hierdoor kreeg ik de mogelijkheid om een paar mooie foto's te maken. Daarom besluit ik verder niet te veel woorden vuil te maken aan een uitgebreid verslag over het concert, maar probeer ik mijn verhaal vooral te vertellen door middel van enkele foto's die ik gisteravond gemaakt heb.

Put your fucking iPhones down for God's fucking sake

Smartphones. Een lange tijd werd gedacht dat deze dingen een verrijking van ons leven waren. Je bent 24/7 bereikbaar en je kunt alles doen met deze dingen wat je maar wilt: foto's maken, muziek luisteren, internetten, you name it. Toch merk ik dat er de laatste tijd steeds vaker op een negatievere manier naar deze ontwikkeling wordt gekeken. Zo zal bijvoorbeeld iedereen wel dit filmpje hebben gezien wat een tijdje geleden massaal werd gedeeld op social media. Hierin wordt je opgeroepen om eens wat vaker op te kijken van je smartphone. Mooie boodschap natuurlijk, maar naar mijn mening best hypocriet om dit filmpje te gaan delen, gezien je dit hoogstwaarschijnlijk doet via je eigen smartphone. Iets met de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet.

"Put your fucking iPhones down for God's fucking sake. Like, Jesus, that is causing terrible things for art because people aren't becoming attached to experiences, they're becoming attached to digital memories, imprinted on their phones." - Matt Corby 

Tegenwoordig menen we dat we al onze verhalen direct moeten delen via social media, anders tellen deze niet mee. Een mooie zonsondergang? Gooi het op Instagram. Een etentje met vrienden of een goed concert? Goh, stel je voor dat je Facebook'vrienden' hier niet vanaf weten. En ja, vrienden zet ik tussen aanhalingstekens want meer dan de helft van deze mensen zijn niet eens je echte vrienden. 

Iedereen doet mee aan deze hype, iedereen verwijt elkaar dit, en toch gaat bijna iedereen ermee door. Bijna iedereen ja, want steeds meer mensen komen in opstand. Zo komen er bijvoorbeeld steeds meer restaurants die bijvoorbeeld geen wifi aanbieden, want mensen moeten verdorie maar gewoon met elkaar praten. Sommige restaurants gaan zelfs zo ver dat ze het gebruik van smartphones verbieden. Ook artiesten beginnen langzaam moe te worden van de zee van telefoons waar ze tijdens een optreden tegen aan moeten kijken. Zo verbood Prince zijn fans tijdens een concert in Paradio om foto's te maken. De vraag is natuurlijk: gaat dit te ver, of is dit juist een welkome maatregel om deze smartphonehype tegen te gaan? Wat mij betreft het laatste. Ik ga zelf vaak genoeg naar concerten, en maak vaak mee dat ik delen van het concert gewoon sta te bekijken via de telefoons van anderen. En dit betreft dan nog maar een klein gedeelte van de smartphonehype. 

Begrijp me niet verkeerd, ik ben ook geen heilige en doe hier zelf vaak genoeg aan mee. Toch erger ik me mateloos aan deze hype, en hoop dan ook dat er snel een kentering plaats gaat vinden. We maken de dingen niet meer echt mee, we maken alles mee via onze smartphone. De essentie van het vertellen van verhalen gaat volledig verloren. En als je erover nadenkt, is dat eigenlijk gewoon ontzettend triest. Dus: put your fucking iPhones down for God's fucking sake. Amen. 

Muziekverhaalsels: Bastille - Pompeii

Iedereen die mij ook maar een beetje kent weet dat ik een grote fan ben van de Britse band Bastille. Het was dan ook maar een kwestie van tijd voordat ik over deze band zou gaan bloggen. Ik besloot voor deze rubriek op zoek te gaan naar het verhaal achter hun grootste hit: Pompeii! "Eeh eeh oh, eeh oh."

Zoals de titel al verklapt staat de Italiaanse stad Pompeii centraal in dit nummer. We weten allemaal wel dat deze stad in het jaar 79 werd bedolven door de vulkaan Vesuvius. De Romeinen waren destijds niet bedacht op een uitbarsting. De meeste mensen probeerden nog te vluchten, maar velen slaagden hier niet in. De mensen in Pompeii stikten door de hete as. Later kwam hier lava overheen, nadat deze gestold was bleef de afdruk van de mensen voor altijd in het gestolde steen te zien.

Frontman Dan Smith vertelt in een interview dat hij erg gefascineerd is door deze gebeurtenis die de inspiratie vormde voor hun grootste hit. Het nummer moet een gesprek voorstellen tussen twee inwoners van de stad die sterven tijdens de uitbarsting en dus voor altijd vereeuwigd zijn in dezelfde positie, zij aan zij. Hoewel het een intiem gesprek zou moeten voorstellen, klinkt het nummer hier niet echt naar. Dit was een bewuste keuze van de band. De vocalen en de grootse drumpartijen die te horen zijn in het nummer staan namelijk symbool voor de 'epicness' van de gebeurtenis. 

Dit verhaal is ook terug te zien in de videoclip van het nummer. Hierin is te zien hoe Dan Smith wegrent van de uitbarsting van de Vesuvius in Pompeii. Symbolisch gezien dan, want de clip speelt zich gewoon af in Los Angeles. Als hij allerlei mensen met zwarte ogen ziet, realiseert hij dat de as van de vulkaan hem heeft ingehaald. "Great clouds roll over the hills, bringing darkness from abo-o-o-ove."

To vote or not to vote, that's the question

Het is weer zover, de rode potloden kunnen weer uit de kast worden gehaald. Bijna 13 miljoen Nederlanders mogen vandaag naar de stembus rennen om 26 nieuwe Europarlementariërs te kiezen. Maar hoe zit het hier nou precies mee? Nou, het Europees Parlement keurt samen met de Raad van Ministers de Europese wetten goed. De Europese Commissie doet een wetsvoorstel en legt dit voor aan de Raad van Ministers en aan het Europees Parlement. Het Europees Parlement oefent dus wel degelijk invloed uit op wetten en regels, maar maken deze niet zelf en ze besluiten nooit alleen.

Nou kan ik verder wel gaan doen alsof ik hier heel veel verstand van heb, maar helaas, niets is minder waar. De bovenstaande tekst komt gewoon letterlijk van een andere website af. Ik ben er niet aan toegekomen om mij te verdiepen in de verkiezingen, en als ik heel eerlijk ben interesseert het mij ook vrij weinig. 

Als ik zo om me heen kijk zie ik dat dit een gedachte is die veel jongeren met mij delen. Is dit een ernstige ontwikkeling? Ja, eigenlijk wel. Ook al doe ik er zelf ook aan mee. We vergeten namelijk vaak hoe bijzonder het eigenlijk is dat we mogen stemmen. Onze generatie is natuurlijk opgegroeid met het kiesrecht, je zou dus kunnen zeggen dat wij gewoon niet beter weten. Maar als je er even over nadenkt: tot het begin van de 20e eeuw mochten in Nederland alleen mannen stemmen. Klinkt misschien als een feministisch cliché, maar toch. Eigenlijk dus best zonde als wij onze stem niet laten horen, ook al denken we vaak dat deze toch niet meetelt. Niet dus!

Tijdens het schrijven van deze blogpost heb ik mezelf dus toch maar ervan overtuigd om toch even langs te gaan bij het stembureau. Voor degene die ik ook heb kunnen motiveren: je hebt nog tot 21.00 uur vanavond de tijd om langs te gaan bij één van de 9000 (!) stembureaus. En mocht je geen idee hebben op wie je dan moet gaan stemmen, RTL Nieuws heeft alle 19 stemwijzers voor je op een rijtje gezet. Oftewel, je hebt geen excuus meer.

En vergeet natuurlijk niet even een #stemfie te maken, mensen. 

198 uur lang verhalen vertellen

Het is het nieuws van de dag: Giel Beelen heeft in de nacht van maandag op dinsdag het wereldrecord radio maken verbroken. Het oude record van 190 uur stond sinds begin mei op naam van de Vlaamse radio-dj Lennart Creël. Giel heeft vanmiddag om 12.00 uur zijn recordpoging beëindigd. Hiermee staat het nieuwe wereldrecord nu op maar liefst 198 uur radiomaken. De reden voor deze recordpoging was het tienjarige jubileum van zijn ochtendshow op radiozender 3FM.

Als ik kijk naar de reacties die ik zie van mensen op social media zie ik dat mensen vooral veel bewondering hebben voor het feit dat hij dit ruim een week lichamelijk vol heeft kunnen houden. Allemaal heel leuk en aardig natuurlijk, maar staan deze mensen er ook bij stil wat voor prestatie het is om 198 uur lang boeiende radio te maken? Natuurlijk, het is een radiozender en een groot deel van de zendtijd wordt dus opgevuld met het draaien van muziek, maar toch blijven er nog een heleboel lege plekken over die opgevuld moeten worden. Als je dit 198 uur achter elkaar moet doen, zul je toch echt een zak vol met goede verhalen moeten hebben. En niet alleen moet je zelf een verhaal te vertellen hebben, je moet ook op zoek gaan naar andermans verhalen en hen zover krijgen om deze te delen met de rest van het land. En nee, dit is niet zo makkelijk als het lijkt.

Dus, of je nu wel of geen liefhebber bent van deze radio-dj: iedereen zal moeten toegeven dat hij deze week een indrukwekkende prestatie heeft geleverd. Het is natuurlijk altijd makkelijk om commentaar te leveren op een persoon, maar ik denk dat er maar weinigen zijn die hem dit na zullen doen. 198 uur lang verhalen vertellen, het lijkt me niet niks. Daarom bij deze: Giel, gefeliciteerd! En slaap lekker natuurlijk. 

45 jaar lang bier en tieten

Over precies drie weken is het weer tijd voor het mooiste festival dat Nederland te bieden heeft: Pinkpop! Net als veel andere Limburgers ben ik als het ware opgegroeid met dit festival. Als klein meisje zat ik vroeger uren voor de buis gekluisterd om te kijken naar alle optredens die voorbij kwamen. Een paar jaar geleden heb ik voor het eerst mijn televisiescherm ingeruild voor het festivalterrein zelf, en sindsdien ben ik elk jaar tijdens het Pinksterweekend te vinden in Landgraaf. Een paar rollende stenen maakten het dit jaar ineens een stuk moeilijker om kaartjes te bemachtigen, maar gelukkig waren de ticketgoden mij gunstig gezind. Ook dit jaar ben ik dus weer van de partij, en als we naar de line-up kijken kunnen we nu wel al concluderen dat het zonder twijfel weer een prachtige editie gaat worden. Tijd dus om de schijnwerpers te richten op het verhaal achter Pinkpop, dat inmiddels alweer 45 jaar teruggaat. 

De oprichters van Pinkpop zijn Hans van Beers, Wim Wennekes, Frits van Reysen en natuurlijk Jan Smeets. Geïnspireerd door Woodstock organiseerden zij in 1969 een lokaal popfestival genaamd Pinknick, waar voornamelijk Limburgse bands deden optreden. Een jaar later wilden ze het iets groter gaan aanpakken, en haalden daarom de Amerikaanse singer-songwriter Melanie naar Limburg. Een probleempje: het concert ging niet door wegens ziekte van Melanie. Als alternatief werd er een tweede editie van het festival gehouden, alleen dit keer onder een andere naam: Pinkpop. Met tienduizend unieke bezoekers was het festival al meteen een succes. Oh, en destijds hoefde je maar 4,5 gulden neer te leggen om binnen te komen. Is toch maar een klein verschil met de 90 euro die je nu uit je zak moet schudden voor een dagkaart. 

Het festival vindt pas sinds 1988 plaats in Landgraaf. In de voorgaande jaren werd Pinkpop nog georganiseerd in het sportpark van Geleen. Protesten van omwonenden en de behoefte van de organisatie van het festival om door te groeien waren de aanleiding van deze verhuizing. Bij het 25-jarige jubileum in 1994 werd het Megaland verder uitgebreid met een tweede buitenpodium en een podium in een tent. Ook besloeg het festival toen voor het eerst twee hele dagen. In 1996 is Pinkpop een driedaags festival geworden, in de vorm zoals we het vandaag de dag nog steeds kennen. 

In de afgelopen 45 jaar heeft Pinkpop een rijke geschiedenis van bijzondere verhalen opgebouwd. Een van de meest legendarische optredens ooit werd gegeven door Pearl Jam, in 1992. Hierbij dook Eddie Vedder vanaf een camerakraan het publiek in. Dit is ook het favoriete moment van mister Pinkpop, Jan Smeets. Daarnaast is er ook al twee keer een lichte aardbeving veroorzaakt op het festivalterrein. Dit werd de eerste keer gedaan door de band Rage Against The Machine, die in 1994 een aardbeving van 1,0 op de schaal van Richter klaar speelden. Hun record werd in 1998 verbroken door de band Primus, toen er 1,3 op de schaal van Richter werd gemeten.

Maar laten we vooral ook niet alle andere verhalen vergeten die in deze 45 jaar zijn ontstaan op het festivalterrein. Mensen zijn hier verliefd geworden: op elkaar, op de muziek, op het bier, op het leven. En deze verhalen voel je meteen zodra je je eerste stappen zet op het Megaland.


Met de komst van The Rolling Stones wordt er gegarandeerd dit jaar weer geschiedenis geschreven. En het mooie is: dit keer ben ik erbij. Ik weet dan ook nu al zeker dat ik terug ga komen met talloze nieuwe verhalen. En reken er maar op dat hier over geblogd gaat worden. Pinkpop, tot over drie weken!

De magie van boeken

Zoals ik in mijn allereerste blogpost al zei zijn er verschillende dingen die je kunt doen met verhalen. Sommige mensen zijn dapper genoeg om hun ziel bloot te leggen en er een heel boek mee vol te schrijven. En daar zijn boekenliefhebbers als ik maar wat blij mee. 

Iedereen is vrij om te bepalen waar hij een boek mee vol schrijft. De een vindt zijn eigen leven zo interessant dat hij dit als onderwerp neemt, en de ander laat veel liever zijn fantasie op de vrije loop. Dat dit laatste heel succesvol kan uitpakken heeft J.K. Rowling bijvoorbeeld bewezen met haar verhalen over de wereldberoemde tovenaar die we allemaal wel kennen. 

Maar wat is het nou precies dat boeken zo interessant maakt? Hoe komt het dat mensen zich helemaal kunnen verliezen in een verhaal? Wat mij betreft geeft Alan Bennett het ultieme antwoord op deze vraag. Hij beschrijft een gevoel, een moment, waar ik mij persoonlijk heel erg in herken. Als het een schrijver lukt om zoiets te creëren, dan heeft hij mijn aandacht te pakken en zal hij deze ook niet meer kwijt raken. Een persoon die eigenlijk heel ver weg van jou lijkt te staan, lijkt ineens dichtbij. En waarom? Omdat een stukje van het verhaal van iemand anders plotseling overlapt met jouw eigen verhaal. 

Ook dit is dus de kracht van verhalen. Je zou kunnen zeggen dat het mensen mensen op een bepaalde manier zonder elkaar eigenlijk ooit maar gezien, gesproken of geroken te hebben. En als dit niet wonderbaarlijk is dan weet ik het eigenlijk ook niet meer.

Twitter: verhalen in 140 tekens

Met één druk op de knop kun je je verhaal tegenwoordig probleemloos de wijde wereld in slingeren. Dat was vroeger wel anders. Denk je dan ook eens in hoe anders de geschiedenis er uit had kunnen zien als mensen honderd jaar geleden ook al deze mogelijkheid hadden gehad. Of dit een positief of negatief beeld is laat ik aan ieders eigen verbeelding over. Één ding is in elk geval zeker: de komst van (a)sociale media hebben een enorme invloed gehad op de manier waarop met verhalen wordt omgegaan. 

Een van deze sociale netwerken is natuurlijk Twitter. Het blauwe vogeltje is haast niet meer weg te denken uit onze moderne maatschappij. Alleen al in ons kikkerlandje gedragen meer dan 400.000 personen zich dagelijks als kleine vogeltjes. 24 uur per dag en 7 dagen per week worden miljoenen verhalen de wereld ingegooid. En dat in slechts 140 tekens. De vraag is dan natuurlijk ook: Twitter, een zegen of een vloek?

Laten we eerst even een positieve blik werpen op dit vogelnest. Een van de belangrijkste punten is namelijk dat Twitter een stem heeft gegeven aan de mensen die dit eerst niet hadden. Denk bijvoorbeeld eens aan alle mensen die onderdrukt worden in landen als Syrië. Dankzij social media als Twitter kunnen zij zich eindelijk verenigen en opkomen voor hun belangen. 

Toch brengt dit blauwe vogeltje ook genoeg nadelen met zich mee. Denk je namelijk eens in hoe erg we allemaal aan het verstompen zijn, alleen maar omdat we gewend zijn ons te uiten in slechts 140 tekens. Nu zijn er wel mensen die deze 140 tekens op creatieve wijzen benutten, maar de boventoon wordt helaas toch echt gevoerd door talloze oppervlakkige berichten. Van echte verhalen is haast geen sprake meer, en dit is juist zo jammer. 

Nu is er natuurlijk nog heel veel meer te zeggen over Twitter. En het mooie is, iedereen zal er iets anders over te zeggen hebben. Sommige mensen nestelen zich vol enthousiasme in dit vogelnest, terwijl anderen er het liefst zo ver mogelijk vandaan blijven vliegen. Op de vraag die ik eerder stelde is dan ook geen eenduidig antwoord te geven. Een zegen of een vloek, het is maar hoe je het bekijkt. Voor de enthousiaste nestelaars onder ons: vergeet in elk geval niet soms even je vleugels uit te slaan om de wereld die buiten dit vogelnest om bestaat te ontdekken. Kun je later nog altijd weer terug komen om je ei te leggen.

Eindexamentaferelen

Knikkende knieën en klamme handjes, het is weer zover: de eindexamens zijn begonnen. 198.000 scholieren leren zich momenteel kapot in de hoop dat ze over een paar weken het verlossende nieuws te horen krijgen dat ze geslaagd zijn. Voor mij is het inmiddels alweer een jaar geleden dat ik drie uur lang (!) zat te zwoegen boven een ellendig stapeltje papier in de aula van mijn middelbare school. Hoog tijd dus om eens terug te blikken op deze eindexamentaferelen. 

Laten we het niet mooier maken dan het is, de eindexamens zijn simpel gezegd gewoon een hel. Je hebt er vier, vijf, zes of misschien wel nog meer jaren naar toe gewerkt, en plots is daar dan het moment waar je ineens moet gaan laten zien wat je eigenlijk geleerd hebt in al die jaren. Hoe? Gewoon met een toets die voor 50% bepaalt of je wel of niet slaagt. Joh, no biggie. "Het is nu of nooit!!1!!!11!" lijkt dan ook ineens de favoriete uitspraak te zijn van alle leraren. En nee, dat maakt het er niet bepaald beter op. Iets wat het er ook niet echt beter op maakt zijn al je gemotiveerde medestudenten die al honderden examens hebben geoefend en keurig op schema liggen. Stress? Ben je mal. 

Maar na de meivakantie is het moment dan toch echt daar: je allereerste eindexamen. Hartstikke gemotiveerd sla je de titelpagina om, klaar om je diploma binnen te slepen. Makkelijker gezegd dan gedaan, want meestal zakt je de moed al in de schoenen als je pas één blik op de examenvragen hebt geworpen. Toch probeer je je vol goede moed nog te focussen op het examen wat voor je neus ligt, maar het getik van pennen en vrouwelijke leraressen die op hakken door de examenzaal lopen maken het er niet echt beter op. Als je zelf dan nog niet eens halverwege bent, verlaten de eerste wonderkinderen al de zaal. Uiteraard willen ze dit luid en duidelijk laten horen aan alle wanhopige zielen die het leven inmiddels niet meer zien zitten. How about no.

Als dan wordt aangegeven dat de laatste tien minuten zijn ingegaan probeer je nog tevergeefs hier en daar wat wijsheden te verspreiden op je antwoordblad. Je doet er alles aan om die laatste punten binnen te halen die uiteindelijk misschien wel eens het verschil zouden kunnen maken. Inmiddels heb je bijna geen gevoel meer in je handen, veroorzaakt door de vele A4'tjes die je zojuist vol hebt zitten pennen. Het maken van examens op de computer schijnt in dit digitale tijdperk namelijk een heel vreemd idee te zijn. Tja. 

Hoewel dit misschien niet de meest spetterende weken van je leven zijn, geloof me dan wanneer ik zeg dat het het allemaal waard is. Als je straks je naam op de lijst van geslaagden ziet staan, vergeet je per direct alle ellende die de examens met zich mee hebben gebracht. Want dan is het namelijk tijd voor een nieuw hoofdstuk waarin je heel veel nieuwe mooie verhalen kunt gaan creëren: examenfeestjes, vakanties, en last but not least: het studentenleven! Geniet ervan. 

Muziekverhaalsels: George Ezra - Budapest

"My house in Budapest, my hidden treasure chest..." Je kunt tegenwoordig de radio bijna niet meer aanzetten zonder dit nummer voorbij te horen komen. Bijna heel Nederland kan dit nummer dan ook volledig meezingen, maar waar gaat het nummer eigenlijk over? Wat is het verhaal achter dit nummer?

Veel mensen zullen waarschijnlijke het volgende denken: de 19-jarige George Ezra bracht een bezoekje aan de Hongaarse hoofdstad, werd verliefd op deze stad en schreef vervolgens het nummer Budapest. Maar niets is minder waar. Sterker nog, George is zelfs nog nooit in deze stad geweest. Een bezoekje aan deze stad stond vorig jaar tijdens zijn trip door Europa wel op de planning, maar - geloof het of niet - het Eurovisie Songfestival gooide roet in het eten. 

Aan de vooravond van zijn treinreis naar Budapest bevond George zich namelijk in de Zweedste stad Malmö, waar toen de finale van dit muziekfestijn werd gehouden. De Britse zanger dacht toen heel begrijpelijk bij zichzelf: "if we are going to watch this, we are going to need some alcohol". Alleen kun je in Malmö blijkbaar na een bepaald tijdstip geen alcohol meer kopen, waardoor hij het die avond moest doen met een fles rum die hij had gekocht van een louche man in een park. Deze fles ging diezelfde avond nog leeg, en je raadt het al: meneer Ezra miste de volgende ochtend zijn trein naar Budapest. Tot op de dag van vandaag is hij hier nog steeds niet geweest. 

Maar als het nummer dus niet over deze stad gaat, waar gaat het dan wel precies over? Nou, in een interview vertelt George dat er al veel nummers geschreven zijn die erover gaan dat je alles wat je hebt opgeeft voor één persoon. Hij dacht bij zichzelf dat het een beter idee zou zijn om een nummer te schrijven over het opgeven van de dingen die je helemaal niet hebt. Dit zou volgens hem een grappigere en lievere manier zijn om zo'n nummer te schrijven. Het resultaat? Budapest. Het catchy nummer wat we met zijn allen uit volle borst meezingen. "But for you-ou, you-ou, I'd leave it all."

The Battle We Didn't Choose

Kanker. Hoe we graag we het ook allemaal zouden willen, niemand kan er omheen. Bijna iedereen zal er dan ook in zijn leven al mee in aanraking zijn gekomen. Zo ook de Amerikaan Angelo Merendino, zijn vrouw kreeg een aantal jaren geleden de keiharde diagnose van borstkanker. Hoe moeilijk dit ook was, hij besloot dit verhaal vast te leggen. Alleen koos hij ervoor om dit niet te doen in woorden, maar in beeld. Het resultaat? Een indrukwekkende fotoreportage die pijnlijk goed de horror die kanker teweeg brengt in beeld weet te brengen. De volledige reportage is terug te vinden op zijn website. 

Daarnaast is op zijn website ook hun volledige liefdesverhaal te vinden, beginnend bij hun ontmoeting tot aan hun allerlaatste dag samen. Ook dit verhaal in woorden is zeker de moeite waard om te lezen.

Zijn vrouw Jennifer is inmiddels overleden, maar haar verhaal leeft door. Zijn fotoreportage is de hele wereld over gegaan, en was onder andere te zien in het Akron Art Museum. Het heeft gezorgd voor veel bewustwording onder mensen, en dit is ontzettend belangrijk. En dit allemaal alleen omdat één enkele persoon ervoor heeft gekozen om zijn verhaal met de rest van de wereld te delen. Zo zegt hij zelf al in hun verhaal: "By sharing our story, our love story, something beautiful has begun to grow out of something so horrible and unfair. If we don't share our experiences, how can we learn, grow and survive?" 

En zo is het maar net.