Beeldverhaalsels: Dagje Den Haag/Scheveningen

Vorige week bedachten Loes en ik dat we zin hadden om naar het strand te gaan. Je kunt dan twee dingen doen: het zo lang uitstellen totdat het er uiteindelijk toch niet meer van komt, of gewoon een week later in de trein richting Scheveningen zitten. We kozen voor het laatste. De perfecte manier om een vakantiegevoel te beleven in eigen land, ook al is het maar voor een dag. Hoe het was? Dat laat ik de foto's vertellen.

Dag van de Passie

Het is vandaag 30 mei en dat betekent dat het de Dag van de Passie is. De meeste mensen zal dit volledig ontgaan, maar ik vind het toch interessant om er even bij stil te staan. Je kunt een passie hebben voor verschillende dingen: een persoon, een hobby, een product, een merk en ga zo maar door. Ik ben dan ook van mening dat het onmogelijk is om maar één passie te hebben, ook al heb ik het idee dat dit toch vaak wordt gedacht. Het belangrijkste is in ieder geval dat je een passie vindt en deze niet uit het oog verliest. Je ziet namelijk nog veel te vaak dat mensen niets doen met hun passie, en dat is zonde. Je wilt toch niet de rest van je leven bezig zijn met iets terwijl je passie stiekem heel ergens anders ligt? 

Dit begint natuurlijk allemaal bij je opleiding. Ik ben van mening dat je opleiding vooral een doel is om uit te zoeken waar je passie ligt. Er is nooit een studie die 100% aan je eisen voldoet, maar het gaat erom wat jij er zelf van maakt. Volg je slechts braaf je vakken en doe je er verder niks mee? Dan ligt jouw passie waarschijnlijk niet binnen de studie die jij hebt gekozen en kun je beter iets anders gaan doen. Veel mensen realiseren zich dit pas wanneer ze hun diploma al in handen hebben en het werkveld gaan betreden. Vaak wordt dan gedacht dat het te laat is om nog een andere weg in te slaan, maar dat is het natuurlijk nooit. Tuurlijk, het was makkelijker geweest als je meteen de goede keuze had gemaakt, maar uiteindelijk gaat het er natuurlijk om dat je iets doet wat je leuk vindt. Je zult het namelijk de rest van je leven moeten doen. Oftewel: find something you like and do it forever. 

11 Inspiring Stories Of People Who Left Normal Life And Embarked On An Adventure

Lijstjes. Ik hou ervan. Ik ben dan ook een enorme fan van de website Buzzfeed, die vaak een hoop interessante lijstjes online gooit. Gisteren schreef ik zelf over mijn ambitie om zoveel mogelijk van deze wereld te zien. Toevallig kwam ik vandaag op Buzzfeed een lijst tegen met 11 inspirerende verhalen van mensen die deze ambitie waargemaakt hebben. Velen van hen waren niet tevreden met hun baan en besloten hun grootste droom achterna te gaan. Er is veel lef voor nodig, maar iedereen zegt dat het de beste beslissing van hun leven was. Eerlijk gezegd zie ik mijzelf in de toekomst ook nog wel iets soortgelijks doen. Maar goed, zo ver is het natuurlijk nog lang niet. Tot die tijd droom ik dus nog maar even weg bij de verhalen en blogs van anderen.

Nieuwsgierig geworden en zin om even te ontsnappen uit je eigen dagelijkse leventje? Klik hier!

Doei stufi, hallo sociaal leenstelsel

"De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier." Ofja, eindelijk, ik denk dat geen enkele student zat te wachten op een akkoord over het leenstelsel. Toch is het nu echt officieel, vanaf september 2015 krijgen wij arme studentjes geen stufi meer maar mogen we fijn alles gaan lenen. En dus over een aantal jaar weer terugbetalen. De overheid meent de pijn te verlichten door je langer de tijd te geven om je studieschuld terug te betalen. In een eerder plan stond daar nog 20 jaar voor, en dat is nu 30 tot 40 jaar. Nou, poeh hee. 

Een lichtpuntje: we mogen wel gewoon gratis met de trein blijven reizen. Ook de studenten onder de 18 jaar hebben hier nu gelukkig eindelijk recht op. Natuurlijk hoort hier ook een 'maar' bij. De minister wil namelijk wel dat de universiteiten en hogescholen de colleges buiten de spits gaan geven. Wat een grapjassen daar in Den Haag. 

En wat gaat er dan nu gebeuren met al het extra geld dat de overheid nu gaat overhouden? Nou jongens, hou je vast: daar krijgen we beter onderwijs voor terug! Zo zal er extra geïnvesteerd worden in intensievere begeleiding, meer contacturen, versterking van de opleidingscommissies, meer excellentietrajecten én betere internationale studiekansen. Heel leuk en aardig allemaal, maar wat hebben we hier aan als studenten dit dalijk niet meer kunnen betalen?

"D66 wil kwalitatief Hoger Onderwijs dat toegankelijk is voor iedereen die wil studeren. Daarom willen wij de basisbeurs vervangen door een sociaal leenstelsel." Juist, want een hoge studieschuld maakt het Hoger Onderwijs inderdaad voor iedereen toegankelijk! Niet dus. D66, word eens wakker ja. 

Wereldreiziger in spe

Een van mijn grootste interesses in dit leven is reizen. Er zijn mensen die er genoegen mee nemen om elke zomer terug te keren naar dezelfde camping in Frankrijk, maar dit is niet voor mij weggelegd. Ik wil zoveel mogelijk van deze prachtige wereld gezien hebben voordat ik later oud en grijs ben. Ik ben ontzettend nieuwsgierig naar alle verschillende culturen en prachtige gebieden die de wereld te bieden heeft, en ik kan niet wachten om deze allemaal te gaan ontdekken. Uiteraard met mijn geliefde camera in de hand, want al deze verhalen moeten natuurlijk worden vastgelegd. 

Op redelijk jonge leeftijd heb ik gelukkig al vrij veel van deze wereld mogen zien. Zo heb ik binnen Europa al heel veel prachtige plaatsen bezocht. De steden Berlijn, Londen, Parijs, Barcelona, Venetië en Athene mag ik bijvoorbeeld al allemaal van mijn lijstje afstrepen. Vooral Londen heeft mijn hart absoluut gestolen, in maart dit jaar heb ik hier inmiddels al voor de derde keer een bezoek aan gebracht. Elke keer als ik hier rondwandel voel ik mij weer helemaal thuis. Het is dan ook een van mijn grootste dromen om ooit voor een tijdje in deze prachtige stad te gaan wonen. De enige regio waar ik in Europa nog nooit geweest ben is het noorden. Hier wil ik dan ook snel verandering in gaan brengen. Vooral Zweden en IJsland staan erg hoog op mijn verlanglijstje.

Tot nu toe heb ik pas één keer de Europese grenzen overschreden. In de zomer van 2010 heb ik Nederland drie weken lang ingeruild voor het land van de hamburgers en het overgewicht: Amerika. Drie weken lang heb ik toen samen met mijn familie een roadtrip gemaakt langs de Westkust. De reis begon in Las Vegas, een stad vol overweldigende casino’s. Onze reis werd vervolgd langs allerlei verschillende natuurparken, waaronder The Grand Canyon. Tijdens deze trip heb ik enorm veel verschillende landschappen gezien, van verkoelende watervallen tot verstikkende woestijnen. Deze indrukwekkende reis hebben we vervolgens afgesloten in één van de mooiste steden waar ik ooit geweest ben: San Francisco. Een fantastische afsluiter van de mooiste reis die ik (tot nu toe!) ooit heb gemaakt.

Ik mag dus zeker niet klagen over alle plaatsen die ik tot nu toe al heb gezien. Ik hoop dan ook dat dit lijstje in de toekomst alleen nog maar langer gaat worden zodat ik later heel wat verhalen te vertellen heb.

Beeldverhaalsels: Lorde in TivoliVredenburg

Iedereen kent de Nieuw-Zeelandse zangeres Lorde waarschijnlijk wel van haar wereldberoemde hit 'Royals'. Met slechts één album op zak gaf ze gisteravond voor het eerst een optreden in Nederland, om precies te zijn in Utrecht. Hier trad ze op in de gloednieuwe Ronda-zaal in TivoliVredenburg, een van de mooiste concertzalen die ik tot nu toe heb gezien. De 17-jarige (!) zangeres heeft gisteravond naar mijn mening tijdens een kort maar krachtig optreden absoluut bewezen dat ze kan zingen, al zal ze nooit mijn grote voorbeeld worden op het gebied van mode. 

We stonden vooraan op het balkon, waardoor we een fantastisch uitzicht hadden op het podium en de zaal. Hierdoor kreeg ik de mogelijkheid om een paar mooie foto's te maken. Daarom besluit ik verder niet te veel woorden vuil te maken aan een uitgebreid verslag over het concert, maar probeer ik mijn verhaal vooral te vertellen door middel van enkele foto's die ik gisteravond gemaakt heb.

Put your fucking iPhones down for God's fucking sake

Smartphones. Een lange tijd werd gedacht dat deze dingen een verrijking van ons leven waren. Je bent 24/7 bereikbaar en je kunt alles doen met deze dingen wat je maar wilt: foto's maken, muziek luisteren, internetten, you name it. Toch merk ik dat er de laatste tijd steeds vaker op een negatievere manier naar deze ontwikkeling wordt gekeken. Zo zal bijvoorbeeld iedereen wel dit filmpje hebben gezien wat een tijdje geleden massaal werd gedeeld op social media. Hierin wordt je opgeroepen om eens wat vaker op te kijken van je smartphone. Mooie boodschap natuurlijk, maar naar mijn mening best hypocriet om dit filmpje te gaan delen, gezien je dit hoogstwaarschijnlijk doet via je eigen smartphone. Iets met de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet.

"Put your fucking iPhones down for God's fucking sake. Like, Jesus, that is causing terrible things for art because people aren't becoming attached to experiences, they're becoming attached to digital memories, imprinted on their phones." - Matt Corby 

Tegenwoordig menen we dat we al onze verhalen direct moeten delen via social media, anders tellen deze niet mee. Een mooie zonsondergang? Gooi het op Instagram. Een etentje met vrienden of een goed concert? Goh, stel je voor dat je Facebook'vrienden' hier niet vanaf weten. En ja, vrienden zet ik tussen aanhalingstekens want meer dan de helft van deze mensen zijn niet eens je echte vrienden. 

Iedereen doet mee aan deze hype, iedereen verwijt elkaar dit, en toch gaat bijna iedereen ermee door. Bijna iedereen ja, want steeds meer mensen komen in opstand. Zo komen er bijvoorbeeld steeds meer restaurants die bijvoorbeeld geen wifi aanbieden, want mensen moeten verdorie maar gewoon met elkaar praten. Sommige restaurants gaan zelfs zo ver dat ze het gebruik van smartphones verbieden. Ook artiesten beginnen langzaam moe te worden van de zee van telefoons waar ze tijdens een optreden tegen aan moeten kijken. Zo verbood Prince zijn fans tijdens een concert in Paradio om foto's te maken. De vraag is natuurlijk: gaat dit te ver, of is dit juist een welkome maatregel om deze smartphonehype tegen te gaan? Wat mij betreft het laatste. Ik ga zelf vaak genoeg naar concerten, en maak vaak mee dat ik delen van het concert gewoon sta te bekijken via de telefoons van anderen. En dit betreft dan nog maar een klein gedeelte van de smartphonehype. 

Begrijp me niet verkeerd, ik ben ook geen heilige en doe hier zelf vaak genoeg aan mee. Toch erger ik me mateloos aan deze hype, en hoop dan ook dat er snel een kentering plaats gaat vinden. We maken de dingen niet meer echt mee, we maken alles mee via onze smartphone. De essentie van het vertellen van verhalen gaat volledig verloren. En als je erover nadenkt, is dat eigenlijk gewoon ontzettend triest. Dus: put your fucking iPhones down for God's fucking sake. Amen. 

Muziekverhaalsels: Bastille - Pompeii

Iedereen die mij ook maar een beetje kent weet dat ik een grote fan ben van de Britse band Bastille. Het was dan ook maar een kwestie van tijd voordat ik over deze band zou gaan bloggen. Ik besloot voor deze rubriek op zoek te gaan naar het verhaal achter hun grootste hit: Pompeii! "Eeh eeh oh, eeh oh."

Zoals de titel al verklapt staat de Italiaanse stad Pompeii centraal in dit nummer. We weten allemaal wel dat deze stad in het jaar 79 werd bedolven door de vulkaan Vesuvius. De Romeinen waren destijds niet bedacht op een uitbarsting. De meeste mensen probeerden nog te vluchten, maar velen slaagden hier niet in. De mensen in Pompeii stikten door de hete as. Later kwam hier lava overheen, nadat deze gestold was bleef de afdruk van de mensen voor altijd in het gestolde steen te zien.

Frontman Dan Smith vertelt in een interview dat hij erg gefascineerd is door deze gebeurtenis die de inspiratie vormde voor hun grootste hit. Het nummer moet een gesprek voorstellen tussen twee inwoners van de stad die sterven tijdens de uitbarsting en dus voor altijd vereeuwigd zijn in dezelfde positie, zij aan zij. Hoewel het een intiem gesprek zou moeten voorstellen, klinkt het nummer hier niet echt naar. Dit was een bewuste keuze van de band. De vocalen en de grootse drumpartijen die te horen zijn in het nummer staan namelijk symbool voor de 'epicness' van de gebeurtenis. 

Dit verhaal is ook terug te zien in de videoclip van het nummer. Hierin is te zien hoe Dan Smith wegrent van de uitbarsting van de Vesuvius in Pompeii. Symbolisch gezien dan, want de clip speelt zich gewoon af in Los Angeles. Als hij allerlei mensen met zwarte ogen ziet, realiseert hij dat de as van de vulkaan hem heeft ingehaald. "Great clouds roll over the hills, bringing darkness from abo-o-o-ove."

To vote or not to vote, that's the question

Het is weer zover, de rode potloden kunnen weer uit de kast worden gehaald. Bijna 13 miljoen Nederlanders mogen vandaag naar de stembus rennen om 26 nieuwe Europarlementariërs te kiezen. Maar hoe zit het hier nou precies mee? Nou, het Europees Parlement keurt samen met de Raad van Ministers de Europese wetten goed. De Europese Commissie doet een wetsvoorstel en legt dit voor aan de Raad van Ministers en aan het Europees Parlement. Het Europees Parlement oefent dus wel degelijk invloed uit op wetten en regels, maar maken deze niet zelf en ze besluiten nooit alleen.

Nou kan ik verder wel gaan doen alsof ik hier heel veel verstand van heb, maar helaas, niets is minder waar. De bovenstaande tekst komt gewoon letterlijk van een andere website af. Ik ben er niet aan toegekomen om mij te verdiepen in de verkiezingen, en als ik heel eerlijk ben interesseert het mij ook vrij weinig. 

Als ik zo om me heen kijk zie ik dat dit een gedachte is die veel jongeren met mij delen. Is dit een ernstige ontwikkeling? Ja, eigenlijk wel. Ook al doe ik er zelf ook aan mee. We vergeten namelijk vaak hoe bijzonder het eigenlijk is dat we mogen stemmen. Onze generatie is natuurlijk opgegroeid met het kiesrecht, je zou dus kunnen zeggen dat wij gewoon niet beter weten. Maar als je er even over nadenkt: tot het begin van de 20e eeuw mochten in Nederland alleen mannen stemmen. Klinkt misschien als een feministisch cliché, maar toch. Eigenlijk dus best zonde als wij onze stem niet laten horen, ook al denken we vaak dat deze toch niet meetelt. Niet dus!

Tijdens het schrijven van deze blogpost heb ik mezelf dus toch maar ervan overtuigd om toch even langs te gaan bij het stembureau. Voor degene die ik ook heb kunnen motiveren: je hebt nog tot 21.00 uur vanavond de tijd om langs te gaan bij één van de 9000 (!) stembureaus. En mocht je geen idee hebben op wie je dan moet gaan stemmen, RTL Nieuws heeft alle 19 stemwijzers voor je op een rijtje gezet. Oftewel, je hebt geen excuus meer.

En vergeet natuurlijk niet even een #stemfie te maken, mensen. 

198 uur lang verhalen vertellen

Het is het nieuws van de dag: Giel Beelen heeft in de nacht van maandag op dinsdag het wereldrecord radio maken verbroken. Het oude record van 190 uur stond sinds begin mei op naam van de Vlaamse radio-dj Lennart Creël. Giel heeft vanmiddag om 12.00 uur zijn recordpoging beëindigd. Hiermee staat het nieuwe wereldrecord nu op maar liefst 198 uur radiomaken. De reden voor deze recordpoging was het tienjarige jubileum van zijn ochtendshow op radiozender 3FM.

Als ik kijk naar de reacties die ik zie van mensen op social media zie ik dat mensen vooral veel bewondering hebben voor het feit dat hij dit ruim een week lichamelijk vol heeft kunnen houden. Allemaal heel leuk en aardig natuurlijk, maar staan deze mensen er ook bij stil wat voor prestatie het is om 198 uur lang boeiende radio te maken? Natuurlijk, het is een radiozender en een groot deel van de zendtijd wordt dus opgevuld met het draaien van muziek, maar toch blijven er nog een heleboel lege plekken over die opgevuld moeten worden. Als je dit 198 uur achter elkaar moet doen, zul je toch echt een zak vol met goede verhalen moeten hebben. En niet alleen moet je zelf een verhaal te vertellen hebben, je moet ook op zoek gaan naar andermans verhalen en hen zover krijgen om deze te delen met de rest van het land. En nee, dit is niet zo makkelijk als het lijkt.

Dus, of je nu wel of geen liefhebber bent van deze radio-dj: iedereen zal moeten toegeven dat hij deze week een indrukwekkende prestatie heeft geleverd. Het is natuurlijk altijd makkelijk om commentaar te leveren op een persoon, maar ik denk dat er maar weinigen zijn die hem dit na zullen doen. 198 uur lang verhalen vertellen, het lijkt me niet niks. Daarom bij deze: Giel, gefeliciteerd! En slaap lekker natuurlijk. 

45 jaar lang bier en tieten

Over precies drie weken is het weer tijd voor het mooiste festival dat Nederland te bieden heeft: Pinkpop! Net als veel andere Limburgers ben ik als het ware opgegroeid met dit festival. Als klein meisje zat ik vroeger uren voor de buis gekluisterd om te kijken naar alle optredens die voorbij kwamen. Een paar jaar geleden heb ik voor het eerst mijn televisiescherm ingeruild voor het festivalterrein zelf, en sindsdien ben ik elk jaar tijdens het Pinksterweekend te vinden in Landgraaf. Een paar rollende stenen maakten het dit jaar ineens een stuk moeilijker om kaartjes te bemachtigen, maar gelukkig waren de ticketgoden mij gunstig gezind. Ook dit jaar ben ik dus weer van de partij, en als we naar de line-up kijken kunnen we nu wel al concluderen dat het zonder twijfel weer een prachtige editie gaat worden. Tijd dus om de schijnwerpers te richten op het verhaal achter Pinkpop, dat inmiddels alweer 45 jaar teruggaat. 

De oprichters van Pinkpop zijn Hans van Beers, Wim Wennekes, Frits van Reysen en natuurlijk Jan Smeets. Geïnspireerd door Woodstock organiseerden zij in 1969 een lokaal popfestival genaamd Pinknick, waar voornamelijk Limburgse bands deden optreden. Een jaar later wilden ze het iets groter gaan aanpakken, en haalden daarom de Amerikaanse singer-songwriter Melanie naar Limburg. Een probleempje: het concert ging niet door wegens ziekte van Melanie. Als alternatief werd er een tweede editie van het festival gehouden, alleen dit keer onder een andere naam: Pinkpop. Met tienduizend unieke bezoekers was het festival al meteen een succes. Oh, en destijds hoefde je maar 4,5 gulden neer te leggen om binnen te komen. Is toch maar een klein verschil met de 90 euro die je nu uit je zak moet schudden voor een dagkaart. 

Het festival vindt pas sinds 1988 plaats in Landgraaf. In de voorgaande jaren werd Pinkpop nog georganiseerd in het sportpark van Geleen. Protesten van omwonenden en de behoefte van de organisatie van het festival om door te groeien waren de aanleiding van deze verhuizing. Bij het 25-jarige jubileum in 1994 werd het Megaland verder uitgebreid met een tweede buitenpodium en een podium in een tent. Ook besloeg het festival toen voor het eerst twee hele dagen. In 1996 is Pinkpop een driedaags festival geworden, in de vorm zoals we het vandaag de dag nog steeds kennen. 

In de afgelopen 45 jaar heeft Pinkpop een rijke geschiedenis van bijzondere verhalen opgebouwd. Een van de meest legendarische optredens ooit werd gegeven door Pearl Jam, in 1992. Hierbij dook Eddie Vedder vanaf een camerakraan het publiek in. Dit is ook het favoriete moment van mister Pinkpop, Jan Smeets. Daarnaast is er ook al twee keer een lichte aardbeving veroorzaakt op het festivalterrein. Dit werd de eerste keer gedaan door de band Rage Against The Machine, die in 1994 een aardbeving van 1,0 op de schaal van Richter klaar speelden. Hun record werd in 1998 verbroken door de band Primus, toen er 1,3 op de schaal van Richter werd gemeten.

Maar laten we vooral ook niet alle andere verhalen vergeten die in deze 45 jaar zijn ontstaan op het festivalterrein. Mensen zijn hier verliefd geworden: op elkaar, op de muziek, op het bier, op het leven. En deze verhalen voel je meteen zodra je je eerste stappen zet op het Megaland.


Met de komst van The Rolling Stones wordt er gegarandeerd dit jaar weer geschiedenis geschreven. En het mooie is: dit keer ben ik erbij. Ik weet dan ook nu al zeker dat ik terug ga komen met talloze nieuwe verhalen. En reken er maar op dat hier over geblogd gaat worden. Pinkpop, tot over drie weken!

De magie van boeken

Zoals ik in mijn allereerste blogpost al zei zijn er verschillende dingen die je kunt doen met verhalen. Sommige mensen zijn dapper genoeg om hun ziel bloot te leggen en er een heel boek mee vol te schrijven. En daar zijn boekenliefhebbers als ik maar wat blij mee. 

Iedereen is vrij om te bepalen waar hij een boek mee vol schrijft. De een vindt zijn eigen leven zo interessant dat hij dit als onderwerp neemt, en de ander laat veel liever zijn fantasie op de vrije loop. Dat dit laatste heel succesvol kan uitpakken heeft J.K. Rowling bijvoorbeeld bewezen met haar verhalen over de wereldberoemde tovenaar die we allemaal wel kennen. 

Maar wat is het nou precies dat boeken zo interessant maakt? Hoe komt het dat mensen zich helemaal kunnen verliezen in een verhaal? Wat mij betreft geeft Alan Bennett het ultieme antwoord op deze vraag. Hij beschrijft een gevoel, een moment, waar ik mij persoonlijk heel erg in herken. Als het een schrijver lukt om zoiets te creëren, dan heeft hij mijn aandacht te pakken en zal hij deze ook niet meer kwijt raken. Een persoon die eigenlijk heel ver weg van jou lijkt te staan, lijkt ineens dichtbij. En waarom? Omdat een stukje van het verhaal van iemand anders plotseling overlapt met jouw eigen verhaal. 

Ook dit is dus de kracht van verhalen. Je zou kunnen zeggen dat het mensen mensen op een bepaalde manier zonder elkaar eigenlijk ooit maar gezien, gesproken of geroken te hebben. En als dit niet wonderbaarlijk is dan weet ik het eigenlijk ook niet meer.

Twitter: verhalen in 140 tekens

Met één druk op de knop kun je je verhaal tegenwoordig probleemloos de wijde wereld in slingeren. Dat was vroeger wel anders. Denk je dan ook eens in hoe anders de geschiedenis er uit had kunnen zien als mensen honderd jaar geleden ook al deze mogelijkheid hadden gehad. Of dit een positief of negatief beeld is laat ik aan ieders eigen verbeelding over. Één ding is in elk geval zeker: de komst van (a)sociale media hebben een enorme invloed gehad op de manier waarop met verhalen wordt omgegaan. 

Een van deze sociale netwerken is natuurlijk Twitter. Het blauwe vogeltje is haast niet meer weg te denken uit onze moderne maatschappij. Alleen al in ons kikkerlandje gedragen meer dan 400.000 personen zich dagelijks als kleine vogeltjes. 24 uur per dag en 7 dagen per week worden miljoenen verhalen de wereld ingegooid. En dat in slechts 140 tekens. De vraag is dan natuurlijk ook: Twitter, een zegen of een vloek?

Laten we eerst even een positieve blik werpen op dit vogelnest. Een van de belangrijkste punten is namelijk dat Twitter een stem heeft gegeven aan de mensen die dit eerst niet hadden. Denk bijvoorbeeld eens aan alle mensen die onderdrukt worden in landen als Syrië. Dankzij social media als Twitter kunnen zij zich eindelijk verenigen en opkomen voor hun belangen. 

Toch brengt dit blauwe vogeltje ook genoeg nadelen met zich mee. Denk je namelijk eens in hoe erg we allemaal aan het verstompen zijn, alleen maar omdat we gewend zijn ons te uiten in slechts 140 tekens. Nu zijn er wel mensen die deze 140 tekens op creatieve wijzen benutten, maar de boventoon wordt helaas toch echt gevoerd door talloze oppervlakkige berichten. Van echte verhalen is haast geen sprake meer, en dit is juist zo jammer. 

Nu is er natuurlijk nog heel veel meer te zeggen over Twitter. En het mooie is, iedereen zal er iets anders over te zeggen hebben. Sommige mensen nestelen zich vol enthousiasme in dit vogelnest, terwijl anderen er het liefst zo ver mogelijk vandaan blijven vliegen. Op de vraag die ik eerder stelde is dan ook geen eenduidig antwoord te geven. Een zegen of een vloek, het is maar hoe je het bekijkt. Voor de enthousiaste nestelaars onder ons: vergeet in elk geval niet soms even je vleugels uit te slaan om de wereld die buiten dit vogelnest om bestaat te ontdekken. Kun je later nog altijd weer terug komen om je ei te leggen.

Eindexamentaferelen

Knikkende knieën en klamme handjes, het is weer zover: de eindexamens zijn begonnen. 198.000 scholieren leren zich momenteel kapot in de hoop dat ze over een paar weken het verlossende nieuws te horen krijgen dat ze geslaagd zijn. Voor mij is het inmiddels alweer een jaar geleden dat ik drie uur lang (!) zat te zwoegen boven een ellendig stapeltje papier in de aula van mijn middelbare school. Hoog tijd dus om eens terug te blikken op deze eindexamentaferelen. 

Laten we het niet mooier maken dan het is, de eindexamens zijn simpel gezegd gewoon een hel. Je hebt er vier, vijf, zes of misschien wel nog meer jaren naar toe gewerkt, en plots is daar dan het moment waar je ineens moet gaan laten zien wat je eigenlijk geleerd hebt in al die jaren. Hoe? Gewoon met een toets die voor 50% bepaalt of je wel of niet slaagt. Joh, no biggie. "Het is nu of nooit!!1!!!11!" lijkt dan ook ineens de favoriete uitspraak te zijn van alle leraren. En nee, dat maakt het er niet bepaald beter op. Iets wat het er ook niet echt beter op maakt zijn al je gemotiveerde medestudenten die al honderden examens hebben geoefend en keurig op schema liggen. Stress? Ben je mal. 

Maar na de meivakantie is het moment dan toch echt daar: je allereerste eindexamen. Hartstikke gemotiveerd sla je de titelpagina om, klaar om je diploma binnen te slepen. Makkelijker gezegd dan gedaan, want meestal zakt je de moed al in de schoenen als je pas één blik op de examenvragen hebt geworpen. Toch probeer je je vol goede moed nog te focussen op het examen wat voor je neus ligt, maar het getik van pennen en vrouwelijke leraressen die op hakken door de examenzaal lopen maken het er niet echt beter op. Als je zelf dan nog niet eens halverwege bent, verlaten de eerste wonderkinderen al de zaal. Uiteraard willen ze dit luid en duidelijk laten horen aan alle wanhopige zielen die het leven inmiddels niet meer zien zitten. How about no.

Als dan wordt aangegeven dat de laatste tien minuten zijn ingegaan probeer je nog tevergeefs hier en daar wat wijsheden te verspreiden op je antwoordblad. Je doet er alles aan om die laatste punten binnen te halen die uiteindelijk misschien wel eens het verschil zouden kunnen maken. Inmiddels heb je bijna geen gevoel meer in je handen, veroorzaakt door de vele A4'tjes die je zojuist vol hebt zitten pennen. Het maken van examens op de computer schijnt in dit digitale tijdperk namelijk een heel vreemd idee te zijn. Tja. 

Hoewel dit misschien niet de meest spetterende weken van je leven zijn, geloof me dan wanneer ik zeg dat het het allemaal waard is. Als je straks je naam op de lijst van geslaagden ziet staan, vergeet je per direct alle ellende die de examens met zich mee hebben gebracht. Want dan is het namelijk tijd voor een nieuw hoofdstuk waarin je heel veel nieuwe mooie verhalen kunt gaan creëren: examenfeestjes, vakanties, en last but not least: het studentenleven! Geniet ervan. 

Muziekverhaalsels: George Ezra - Budapest

"My house in Budapest, my hidden treasure chest..." Je kunt tegenwoordig de radio bijna niet meer aanzetten zonder dit nummer voorbij te horen komen. Bijna heel Nederland kan dit nummer dan ook volledig meezingen, maar waar gaat het nummer eigenlijk over? Wat is het verhaal achter dit nummer?

Veel mensen zullen waarschijnlijke het volgende denken: de 19-jarige George Ezra bracht een bezoekje aan de Hongaarse hoofdstad, werd verliefd op deze stad en schreef vervolgens het nummer Budapest. Maar niets is minder waar. Sterker nog, George is zelfs nog nooit in deze stad geweest. Een bezoekje aan deze stad stond vorig jaar tijdens zijn trip door Europa wel op de planning, maar - geloof het of niet - het Eurovisie Songfestival gooide roet in het eten. 

Aan de vooravond van zijn treinreis naar Budapest bevond George zich namelijk in de Zweedste stad Malmö, waar toen de finale van dit muziekfestijn werd gehouden. De Britse zanger dacht toen heel begrijpelijk bij zichzelf: "if we are going to watch this, we are going to need some alcohol". Alleen kun je in Malmö blijkbaar na een bepaald tijdstip geen alcohol meer kopen, waardoor hij het die avond moest doen met een fles rum die hij had gekocht van een louche man in een park. Deze fles ging diezelfde avond nog leeg, en je raadt het al: meneer Ezra miste de volgende ochtend zijn trein naar Budapest. Tot op de dag van vandaag is hij hier nog steeds niet geweest. 

Maar als het nummer dus niet over deze stad gaat, waar gaat het dan wel precies over? Nou, in een interview vertelt George dat er al veel nummers geschreven zijn die erover gaan dat je alles wat je hebt opgeeft voor één persoon. Hij dacht bij zichzelf dat het een beter idee zou zijn om een nummer te schrijven over het opgeven van de dingen die je helemaal niet hebt. Dit zou volgens hem een grappigere en lievere manier zijn om zo'n nummer te schrijven. Het resultaat? Budapest. Het catchy nummer wat we met zijn allen uit volle borst meezingen. "But for you-ou, you-ou, I'd leave it all."

The Battle We Didn't Choose

Kanker. Hoe we graag we het ook allemaal zouden willen, niemand kan er omheen. Bijna iedereen zal er dan ook in zijn leven al mee in aanraking zijn gekomen. Zo ook de Amerikaan Angelo Merendino, zijn vrouw kreeg een aantal jaren geleden de keiharde diagnose van borstkanker. Hoe moeilijk dit ook was, hij besloot dit verhaal vast te leggen. Alleen koos hij ervoor om dit niet te doen in woorden, maar in beeld. Het resultaat? Een indrukwekkende fotoreportage die pijnlijk goed de horror die kanker teweeg brengt in beeld weet te brengen. De volledige reportage is terug te vinden op zijn website. 

Daarnaast is op zijn website ook hun volledige liefdesverhaal te vinden, beginnend bij hun ontmoeting tot aan hun allerlaatste dag samen. Ook dit verhaal in woorden is zeker de moeite waard om te lezen.

Zijn vrouw Jennifer is inmiddels overleden, maar haar verhaal leeft door. Zijn fotoreportage is de hele wereld over gegaan, en was onder andere te zien in het Akron Art Museum. Het heeft gezorgd voor veel bewustwording onder mensen, en dit is ontzettend belangrijk. En dit allemaal alleen omdat één enkele persoon ervoor heeft gekozen om zijn verhaal met de rest van de wereld te delen. Zo zegt hij zelf al in hun verhaal: "By sharing our story, our love story, something beautiful has begun to grow out of something so horrible and unfair. If we don't share our experiences, how can we learn, grow and survive?" 

En zo is het maar net. 

Of je Wurst lust

Het Songfestival is altijd al een podium geweest voor opvallende verschijningen, maar Oostenrijk spande dit jaar toch wel de kroon met de komst van Conchita Wurst. Of je nu wel of geen liefhebber bent van dit muziekfestijn, je kunt het bijna niet gemist hebben: de 'vrouw' met de baard. De bookmakers hadden de kansen van Conchita al hoog ingeschat, en ze bleken het bij het juiste eind te hebben: zaterdagavond sleepte zij (of hij?) de winst voor Oostenrijk binnen. Een terechte muzikale winst? Of wordt er hier vooral een duidelijk statement gemaakt? In elk geval genoeg reden voor mij om op zoek te gaan naar het verhaal achter de nieuwe Queen of Europe.

Om maar even te beginnen bij de feiten: Conchita Wurst is op 6 november 1988 in Gmunden ter wereld gekomen, toen nog als Tom Neuwirth. Hij beleefde een onbezorgde jeugd, maar kwam tijdens zijn tienerjaren toch al snel tot de ontdekking dat hij anders was dan de rest. Dit waren moeilijke jaren, en in een interview vertelt Conchita dan ook dat deze periode haar veel heeft doen nadenken over bepaalde dingen.

In 2006 nam Tom deel aan de Oostenrijkse talentenjacht Starmania, waar hij het schopte tot de finale. In tegenstelling tot de finale van het Songfestival moest hij hier genoegen nemen met een tweede plaats. In 2007 probeerde hij nog door te breken met een boyband, maar deze ging in hetzelfde jaar nog uit elkaar. Zijn carrière was op dit moment dus nog geen denderend succes. De zanger verdween dan ook van het toneel, maar keerde in 2011 weer terug. Deze terugkeer gebeurde alleen in een iets andere vorm: Conchita Wurst was geboren.

In 2012 deed Conchita ook al een poging om Oostenrijk te mogen vertegenwoordigen op het Songfestival, maar viste toen achter het net. Met 51% van de stemmen werd zij toen verslagen door het duo Trackshittaz. Grappig feitje: Oostenrijk eindigde destijds in de halve finale op de allerlaatste plaats. De Oostenrijkse dragqueen boekte dit jaar dus overduidelijk meer succes.

Hoewel ze altijd al gedroomd had over een carrière in de showbizz, was dit niet haar belangrijkste beweegreden om mee te doen aan het Songfestival. Ze zei niet bezig te zijn met de punten die ze zou ontvangen, maar vooral met het uitdragen van een positieve boodschap. Ze wil laten zien dat je eruit kunt zien zoals je dat zelf wilt, en doen wat je zelf wilt doen. "Iedereen moet het recht hebben om zijn leven te leven zoals hij of zij dat wil, zolang het niemand schaadt."

Allemaal heel leuk en aardig natuurlijk, maar het draait natuurlijk om de vraag die iedereen bezig houdt: waarom de baard?! Nou, al sinds zijn veertiende verkleedde Tom zich al als vrouw, maar het verlangen naar een baard bleef steeds terugkomen. Drie jaar geleden besloot de zanger(es) dan ook haar baard gewoon te laten staan. Dat veel mensen het niks vinden, doet haar helemaal niks. Volgens haar bepaalt hoe je eruitziet namelijk niet wie je bent als persoon. Hier kunnen naar mijn mening veel mensen nog wat van leren. En voor de nieuwsgierige mensen onder ons: de rest van haar lichaam scheert ze wel. Volledig. Fijn om te weten, dacht ik zo. 

En even voor de duidelijkheid: na ieder optreden transformeert Conchita gewoon weer terug in de gedaante van Tom Neuwirth. Hoe Tom er op dit moment als man uitziet wordt angstvallig verborgen gehouden, omdat Conchita graag de fantasie hoog wil houden. To be continued?

De geboorte van mijn blog

Elke persoon die je in je leven tegenkomt heeft een verhaal te vertellen. Van de lokale groenteboer tot Koning Willem-Alexander, iedereen zit vol met zijn eigen persoonlijke verhalen. Mooi, somber, ontroerend, grappig, inspirerend: verhalen komen voor in allerlei verschillende soorten en maten. De een schrijft er een boek mee vol, de ander verwerkt zijn verhaal liever door middel van muziek en weer een ander neemt zijn verhalen stilzwijgend mee het graf in. Kortom: je kunt met een verhaal doen wat je wilt. Juist dit is wat verhalen nou zo interessant maakt.

Andermans verhalen hebben mij dan ook altijd al nieuwsgierig gemaakt. Ik heb vaak genoeg meegemaakt dat wildvreemde mensen op een willekeurig moment besluiten een deel van hun persoonlijke leven met mij te delen. Denk dan bijvoorbeeld aan dronken Pinkpopgangers die uitgebreid ingaan op hun verleden, of aan een Joodse begrafenisondernemer die in de trein in geuren en kleuren vertelt over zijn zeer opbeurende baan. Hoewel dit soort gesprekken in eerste instantie vaak een beetje vreemd zijn, vind ik het toch altijd heel fascinerend om te luisteren naar wat deze mensen te zeggen hebben.

Toen ik op zoek was naar een communicatie gerelateerd thema om over te schrijven op deze blog kwam ik dan ook al snel uit bij het thema ‘verhalen’. Dit houdt in dat ik de komende weken op zoek zal gaan naar zoveel mogelijk verschillende bijzondere verhalen om deze met de rest van de wereld te kunnen delen. Ik vind namelijk dat iedereen er van bewust moet zijn dat elke persoon in het bezit is van bepaalde verhalen die deze persoon maken tot de persoon die hij of zij vandaag de dag is.