Ik schreef een tijdje terug al over het verhaal achter het mooiste festival van Nederland, en dit weekend was het dan eindelijk weer zover! Net als tienduizenden anderen mensen heb ik mijn Pinksterweekend doorgebracht in een zonovergoten Landgraaf. Het einde was helaas iets minder zonovergoten, maar dit mocht de pret natuurlijk niet drukken. Ik heb ontzettend veel toffe dingen kunnen zien dit weekend, en het was dan ook zeker een editie om nooit te vergeten.
Ik heb bewust dit jaar minder foto's dan normaal gesproken gemaakt, omdat ik het festival eens een keer niet via mijn camera wilde beleven. Natuurlijk kon ik het niet laten om mijn camera helemaal thuis te laten en heb dan toch hier en daar enkele kiekjes geschoten. Deze deel ik natuurlijk met veel liefde met de rest van de wereld om een beeld te geven van de ongelooflijk fijne sfeer op dit festival.
Soms heb je als muzikant even geen zin om je eigen verhaal te vertellen, en leen je voor eventjes het verhaal van een van je collega's. Vaak komen hier hele andere versies uit rollen en is het origineel nauwelijks meer te herkennen. Dit pakt soms succesvol uit ("beter dan het origineel!"), maar soms ook niet.
Ik ben zelf een grote liefhebber van covers, vooral wanneer een van mijn favoriete artiesten een van mijn andere favoriete artiesten gaat coveren. Als liefhebber heb ik dan ook mijn favoriete covers van de afgelopen tijd op een rijtje gezet!
Iedereen die mij ook maar een beetje kent weet dat ik een grote fan ben van de Britse band Bastille. Het was dan ook maar een kwestie van tijd voordat ik over deze band zou gaan bloggen. Ik besloot voor deze rubriek op zoek te gaan naar het verhaal achter hun grootste hit: Pompeii! "Eeh eeh oh, eeh oh."
Zoals de titel al verklapt staat de Italiaanse stad Pompeii centraal in dit nummer. We weten allemaal wel dat deze stad in het jaar 79 werd bedolven door de vulkaan Vesuvius. De Romeinen waren destijds niet bedacht op een uitbarsting. De meeste mensen probeerden nog te vluchten, maar velen slaagden hier niet in. De mensen in Pompeii stikten door de hete as. Later kwam hier lava overheen, nadat deze gestold was bleef de afdruk van de mensen voor altijd in het gestolde steen te zien.
Frontman Dan Smith vertelt in een interview dat hij erg gefascineerd is door deze gebeurtenis die de inspiratie vormde voor hun grootste hit. Het nummer moet een gesprek voorstellen tussen twee inwoners van de stad die sterven tijdens de uitbarsting en dus voor altijd vereeuwigd zijn in dezelfde positie, zij aan zij. Hoewel het een intiem gesprek zou moeten voorstellen, klinkt het nummer hier niet echt naar. Dit was een bewuste keuze van de band. De vocalen en de grootse drumpartijen die te horen zijn in het nummer staan namelijk symbool voor de 'epicness' van de gebeurtenis.
Dit verhaal is ook terug te zien in de videoclip van het nummer. Hierin is te zien hoe Dan Smith wegrent van de uitbarsting van de Vesuvius in Pompeii. Symbolisch gezien dan, want de clip speelt zich gewoon af in Los Angeles. Als hij allerlei mensen met zwarte ogen ziet, realiseert hij dat de as van de vulkaan hem heeft ingehaald. "Great clouds roll over the hills, bringing darkness from abo-o-o-ove."
