Van uitstelgedrag komt deadlinestress

"Deze periode ga ik écht alles bijhouden." Ik hoor het mezelf nog zeggen aan het begin van deze periode. En de vorige periode. En de periode daarvoor. Of ik dit ook echt heb gedaan? Ben je mal. Elke periode herhaalt zich hetzelfde feestje van deadlinestress weer opnieuw. Ik laat al mijn werk veel te lang liggen waardoor ik in de laatste week als een malle elke nacht zit door te halen om mijn deadlines te halen. En laat die laatste week nu net weer zijn aangebroken, met als gevolg dat ik mijn zaterdagavond vrolijk tikkend achter mijn laptop doorbreng.

Elke periode vervloek ik mijzelf weer hierom, maar toch doe ik het elke periode weer opnieuw. En ik ben overduidelijk niet de enige persoon die dit doet, want maar liefst 95% van de mensen heeft last van uitstelgedrag. Hoe komt het toch dat zoveel mensen hier last van hebben? Nou, de boosdoener is onze hersenpan.

Hoe dit precies allemaal in elkaar zit is een vrij ingewikkeld verhaal met allerlei moeilijke termen. Het komt er in elk geval op neer dat de mens in staat is om geduldig te zijn, als dat op termijn een grotere beloning oplevert dan wat er op dit moment te krijgen is. Toch kunnen we door hoe onze hersens werken, nog lang niet zoveel geduld hebben als nodig is voor de projecten en plannen die we hebben op school. Zulke projecten duren vaak namelijk weken, maanden of zelfs jaren, terwijl we onszelf niet zo lang gemotiveerd kunnen houden.

Om het even simpel te stellen: we vragen dingen van onze hersens waar ze niet op ingesteld zijn. We willen namelijk lange-termijn doelen behalen, maar onze hersens zijn juist ingesteld op onmiddelijke beloningen en het heden. Hoe meer verleidingen er om ons heen zijn, hoe sneller je geneigd bent om uitstelgedrag te vertonen. En laat onze huidige maatschappij nou net vol zijn met allerlei verleidingen. Vroeger kon men namelijk nog niet afgeleid worden door bijvoorbeeld televisie, social media of video games. Die goede oude tijd...

Maar goed, er is dus in elk geval goed nieuws voor alle uitstellers: we kunnen er helemaal niks aan doen! Onze hersens zitten nou eenmaal zo in elkaar en hier kunnen we niks aan veranderen. Het enige wat we kunnen proberen is om verleidingen zo veel mogelijk uit te weg te gaan. Misschien die telefoon dan toch maar eens uitzetten tijdens het leren. Of niet. Misschien morgen?