Eindexamenuitslagtaferelen

Ik schreef een tijdje terug al over eindexamentaferelen, en vandaag is het dan eindelijk zover: de dag des oordeels. De VMBO-leerlingen kregen gisteren al te horen of ze hun papiertje wel of niet gehaald hebben, en vandaag is het de beurt aan de leerlingen van Havo en VWO. Voor mij zelf is dat vandaag bijna ook een jaar geleden. Precies een jaar geleden tweette ik namelijk het volgende (lang leve Timehop): 

Ik kan me de dag van de uitslag nog herinneren als de dag van gisteren. Ik nam me voor om zo lang mogelijk uit te slapen, maar dit lukt je natuurlijk nooit. Ik geloof dat ik rond acht uur 's ochtends al door het huis was aan het stuiteren. En dan begint de langste dag van je leven. Het ergste van deze dag is dat je weet dat gewoon elk moment de telefoon af kan gaan en dat dan aan de andere kant van de lijn iemand zit die jou heel slecht nieuws gaat brengen.

Ik weet nog dat ik bijna een hartaanval kreeg toen bij ons de telefoon daadwerkelijk over ging. Met trillende benen liep ik richting de telefoon, maar al snel zag ik (lang leve nummerherkenning) dat het loos alarm was. Niemand anders dan mijn lieve papa hing aan de andere kant van de lijn met de vraag: "en schat, heb je al iets gehoord?" NEE! 

Toen begonnen langzaam de eerste berichten binnen te druppelen van mensen die geslaagd zijn. Blijkbaar was de school mensen aan het bellen die op het randje stonden maar het toch net gehaald hadden. Toen begon het bij mij langzaam te dagen: "zou ik dan toch geslaagd zijn?" Deze zekerheid had je pas toen je het 's middags naar school ging en je je eigen naam op de prachtige lijst van geslaagden zag staan. En ja, daar stond mijn naam toen op. Hashtag euforie. 

Ik zie nu dat Facebook al langzaam begint vol te lopen met de eerste mensen die te horen hebben gekregen dat ze geslaagd zijn. De mensen die nog altijd niks weten wens ik bij deze heel veel sterkte met de laatste uren van deze ellende. Alles komt goed. En als het niet goed komt, dan geniet je gewoon nog een jaartje langer van de middelbare school. Soms zou ik hier nog namelijk best wel eens naar terug willen. En de mensen die wél geslaagd zijn: gefeliciteerd natuurlijk! Kusjes. 

Eindexamentaferelen

Knikkende knieën en klamme handjes, het is weer zover: de eindexamens zijn begonnen. 198.000 scholieren leren zich momenteel kapot in de hoop dat ze over een paar weken het verlossende nieuws te horen krijgen dat ze geslaagd zijn. Voor mij is het inmiddels alweer een jaar geleden dat ik drie uur lang (!) zat te zwoegen boven een ellendig stapeltje papier in de aula van mijn middelbare school. Hoog tijd dus om eens terug te blikken op deze eindexamentaferelen. 

Laten we het niet mooier maken dan het is, de eindexamens zijn simpel gezegd gewoon een hel. Je hebt er vier, vijf, zes of misschien wel nog meer jaren naar toe gewerkt, en plots is daar dan het moment waar je ineens moet gaan laten zien wat je eigenlijk geleerd hebt in al die jaren. Hoe? Gewoon met een toets die voor 50% bepaalt of je wel of niet slaagt. Joh, no biggie. "Het is nu of nooit!!1!!!11!" lijkt dan ook ineens de favoriete uitspraak te zijn van alle leraren. En nee, dat maakt het er niet bepaald beter op. Iets wat het er ook niet echt beter op maakt zijn al je gemotiveerde medestudenten die al honderden examens hebben geoefend en keurig op schema liggen. Stress? Ben je mal. 

Maar na de meivakantie is het moment dan toch echt daar: je allereerste eindexamen. Hartstikke gemotiveerd sla je de titelpagina om, klaar om je diploma binnen te slepen. Makkelijker gezegd dan gedaan, want meestal zakt je de moed al in de schoenen als je pas één blik op de examenvragen hebt geworpen. Toch probeer je je vol goede moed nog te focussen op het examen wat voor je neus ligt, maar het getik van pennen en vrouwelijke leraressen die op hakken door de examenzaal lopen maken het er niet echt beter op. Als je zelf dan nog niet eens halverwege bent, verlaten de eerste wonderkinderen al de zaal. Uiteraard willen ze dit luid en duidelijk laten horen aan alle wanhopige zielen die het leven inmiddels niet meer zien zitten. How about no.

Als dan wordt aangegeven dat de laatste tien minuten zijn ingegaan probeer je nog tevergeefs hier en daar wat wijsheden te verspreiden op je antwoordblad. Je doet er alles aan om die laatste punten binnen te halen die uiteindelijk misschien wel eens het verschil zouden kunnen maken. Inmiddels heb je bijna geen gevoel meer in je handen, veroorzaakt door de vele A4'tjes die je zojuist vol hebt zitten pennen. Het maken van examens op de computer schijnt in dit digitale tijdperk namelijk een heel vreemd idee te zijn. Tja. 

Hoewel dit misschien niet de meest spetterende weken van je leven zijn, geloof me dan wanneer ik zeg dat het het allemaal waard is. Als je straks je naam op de lijst van geslaagden ziet staan, vergeet je per direct alle ellende die de examens met zich mee hebben gebracht. Want dan is het namelijk tijd voor een nieuw hoofdstuk waarin je heel veel nieuwe mooie verhalen kunt gaan creëren: examenfeestjes, vakanties, en last but not least: het studentenleven! Geniet ervan.