De magie van boeken

Zoals ik in mijn allereerste blogpost al zei zijn er verschillende dingen die je kunt doen met verhalen. Sommige mensen zijn dapper genoeg om hun ziel bloot te leggen en er een heel boek mee vol te schrijven. En daar zijn boekenliefhebbers als ik maar wat blij mee. 

Iedereen is vrij om te bepalen waar hij een boek mee vol schrijft. De een vindt zijn eigen leven zo interessant dat hij dit als onderwerp neemt, en de ander laat veel liever zijn fantasie op de vrije loop. Dat dit laatste heel succesvol kan uitpakken heeft J.K. Rowling bijvoorbeeld bewezen met haar verhalen over de wereldberoemde tovenaar die we allemaal wel kennen. 

Maar wat is het nou precies dat boeken zo interessant maakt? Hoe komt het dat mensen zich helemaal kunnen verliezen in een verhaal? Wat mij betreft geeft Alan Bennett het ultieme antwoord op deze vraag. Hij beschrijft een gevoel, een moment, waar ik mij persoonlijk heel erg in herken. Als het een schrijver lukt om zoiets te creëren, dan heeft hij mijn aandacht te pakken en zal hij deze ook niet meer kwijt raken. Een persoon die eigenlijk heel ver weg van jou lijkt te staan, lijkt ineens dichtbij. En waarom? Omdat een stukje van het verhaal van iemand anders plotseling overlapt met jouw eigen verhaal. 

Ook dit is dus de kracht van verhalen. Je zou kunnen zeggen dat het mensen mensen op een bepaalde manier zonder elkaar eigenlijk ooit maar gezien, gesproken of geroken te hebben. En als dit niet wonderbaarlijk is dan weet ik het eigenlijk ook niet meer.

Muziekverhaalsels: George Ezra - Budapest

"My house in Budapest, my hidden treasure chest..." Je kunt tegenwoordig de radio bijna niet meer aanzetten zonder dit nummer voorbij te horen komen. Bijna heel Nederland kan dit nummer dan ook volledig meezingen, maar waar gaat het nummer eigenlijk over? Wat is het verhaal achter dit nummer?

Veel mensen zullen waarschijnlijke het volgende denken: de 19-jarige George Ezra bracht een bezoekje aan de Hongaarse hoofdstad, werd verliefd op deze stad en schreef vervolgens het nummer Budapest. Maar niets is minder waar. Sterker nog, George is zelfs nog nooit in deze stad geweest. Een bezoekje aan deze stad stond vorig jaar tijdens zijn trip door Europa wel op de planning, maar - geloof het of niet - het Eurovisie Songfestival gooide roet in het eten. 

Aan de vooravond van zijn treinreis naar Budapest bevond George zich namelijk in de Zweedste stad Malmö, waar toen de finale van dit muziekfestijn werd gehouden. De Britse zanger dacht toen heel begrijpelijk bij zichzelf: "if we are going to watch this, we are going to need some alcohol". Alleen kun je in Malmö blijkbaar na een bepaald tijdstip geen alcohol meer kopen, waardoor hij het die avond moest doen met een fles rum die hij had gekocht van een louche man in een park. Deze fles ging diezelfde avond nog leeg, en je raadt het al: meneer Ezra miste de volgende ochtend zijn trein naar Budapest. Tot op de dag van vandaag is hij hier nog steeds niet geweest. 

Maar als het nummer dus niet over deze stad gaat, waar gaat het dan wel precies over? Nou, in een interview vertelt George dat er al veel nummers geschreven zijn die erover gaan dat je alles wat je hebt opgeeft voor één persoon. Hij dacht bij zichzelf dat het een beter idee zou zijn om een nummer te schrijven over het opgeven van de dingen die je helemaal niet hebt. Dit zou volgens hem een grappigere en lievere manier zijn om zo'n nummer te schrijven. Het resultaat? Budapest. Het catchy nummer wat we met zijn allen uit volle borst meezingen. "But for you-ou, you-ou, I'd leave it all."