Muziekverhaalsels: Ben Howard - Follaton Wood

Iedereen kent Ben Howard wel van zijn hit 'Keep Your Head Up'. Maar deze fijn man heeft nog veel meer mooie liedjes op zijn naam staan. Een daarvan is 'Follaton Wood'. Deze staat niet op zijn album en is nooit uitgebracht als single, daarom zal deze niet zo bekend zijn onder het grote publiek. Het is een lied wat in eerste instantie vrij vrolijk klinkt, maar waar eigenlijk een heel duistere betekenis achter zit. Deze duistere betekenis zit niet heel diep verscholen in het nummer, de tekst onthult namelijk vrij veel: 

Still don't, don't you forget.
That rope you tied around your neck.

[......]

And it took them three days to find you,
tired torch lights and dog scents.
Oh they led you down from the highest branches,
cold eyes and frozen arms. 

Je raadt het waarschijnlijk al, het gaat om iemand die zelfmoord heeft gepleegd. En niet zomaar iemand: zijn (ex-)vriendin waarmee hij lange tijd een relatie mee heeft gehad. In het nummer wordt duidelijk dat zij kampte met veel onzekerheden en problemen. "Maybe we're just lost souls here, maybe everybody goes."

Ben heeft deze gebeurtenis zelf nooit gedeeld in een interview, maar hij sprak wel altijd over een 'dark situation' waar hij zich in bevond. Toch beschrijft hij de gebeurtenis vrij duidelijk in dit lied. Het heeft overduidelijk een grote impact op zijn leven gehad, omdat de gebeurtenis in bijna al zijn nummers terug komt.

In het nummer Gracious, een van mijn persoonlijke favorieten, zingt hij ook duidelijk over haar: "Darling I'll grow weary happy still with just the memory of your face. Gracious goes the ghost of you, I will never forget the plans and the silhouettes you drew."

Ik heb erg veel bewondering voor de manier waarop hij zijn emoties uit. Veel artiesten zouden een dergelijke gebeurtenis breed uitmeten in interviews om veel aandacht op zich te richten, maar hij doet juist het tegenovergestelde. Hij uit zich liever via zijn grootste passie, muziek. En gelukkig maar, want jeetje, wat maakt deze man toch fijne muziek. Ik prijs me dan ook erg gelukkig dat ik hem al twee keer live heb mogen aanschouwen. 

Als je gaat luisteren naar de tekst van al zijn nummers kun je een groot gedeelte van het verhaal achterhalen. Uit sommige nummers wordt ook duidelijk dat hij een belangrijke rol heeft gespeeld in dit verhaal. Zo zingt hij in het nummer 'Wouldn't Be A Lie': 

I tried so hard, to help you understand;

To put some hope into your hands
And all the time, you cried and said to me
"Why can’t everything be right?"

Sinds ik dit verhaal in mijn achterhoofd heb luister ik op een hele andere manier naar zijn muziek. Sommige nummers kan ik echt niet meer luisteren zonder een brok in mijn keel te krijgen, en 'Follaton Wood' is er absoluut eentje van.